Toerversie Amstel Gold Race

Toerversie Amstel Gold Race

Een dag voor Mathieu was het mijn beurt, de toerversie van de Amstel Gold Race. Ik had mij opgegeven voor de 150 kilometer, omdat mijn vader en de groep waarin ik zat dat ook deden. We hadden er een heel weekend van gemaakt en verbleven in een mooie b&b in Groot Haasdal. Vrijdag arriveren, eten met de familie en twee zeer gezellige vrienden van mijn vader. Bij terugkomst was het eigenlijk direct bedtijd voor mij. Het was pas 21:15, maar ik wilde de volgende ochtend graag vroeg starten, zodat ik de grote groepen voor zou blijven en mijn eigen tempo kon rijden. Ik had een leuke uitdaging gevonden, namelijk het verslaan van het snelste tijdschema, dus om 7:00 starten en voor 11:45 finishen.

Voorbereiding

Ik had een wekker om 4:30 laten afgaan, zodat mijn eten goed zou kunnen zakken voor de start. Ik had een mega ontbijt voor mezelf, zelf meegenomen spullen, zodat de b&b eigenaresse niet zo vroeg op hoefde. Pannenkoeken, krentenbollen en pasta gingen naar binnen. Daarna aankleden, bidons vullen, voedsel voor onderweg pakken, muziek aan en gaan. Op naar de start. Doordat ik zo vroeg wilde starten was het nog behoorlijk fris buiten. Het zou heel mooi weer worden, dus had ik me daar op gekleed, maar om 6:30 ‘s ochtends, temperatuur 10 graden, is een korte broek toch echt niet mijn ding! Om 6:50 arriveerde ik bij de start, waar ik, omdat ik niet wilde valsspelen, besloot te wachten tot het echt 7:00 was. De minuten tikten weg. Ik had al meerdere groepen zien starten, dus ik kon mooi van groepje naar groepje springen en ik zou een richtpunt hebben op de eerste beklimmingen.

Starten

in de afdaling - Amstel Gold
In de afdaling – Amstel Gold 2019

Yes, 7:00, tijd om te gaan. De start was vlak en ik besloot direct een mooi tempo te gaan rijden, hard maar ruim onder mijn omslagpunt. Ik haalde mensen in, groette iedereen vrolijk, en reed blij verder. De eerste klim was vrij eenvoudig, ik kwam er makkelijk overheen en had zin in de afdaling. Jammer genoeg kon ik niet voluit, omdat er een groepje de weg blokkeerde. Bij het passeren sprongen er direct wat mensen in mijn wiel. Ik zag deze rit als een soort wedstrijd en vond dat deze mensen niet in mijn wiel mochten fietsen. Op het vlakke wilde ik ze er al affietsen, maar dat lukte niet. Over de kop rijden wilde ik ook niet, dus ik besloot te doen alsof ze er niet waren. Vlak voor de Bemelerberg haalde één van de renners mij in, maar wat hij daarmee wilde weet ik niet. Hij was zeker geen geweldige klimmer en ik reed de hele groep er gemakkelijk vanaf. Ik kon dus verder in mijn eigen tempo, zonder plakkers in mijn wiel.

Het zwaarste

In de beklimming – Amstel Gold 2019

Ik reed vrolijk door en haalde zo nu en dan wat mensen in. Na zo’n 45 minuten kwam ik bij een T-splitsing maar ik zag niet waar ik naartoe moest. Ik reed een stukje terug, om te kijken of ik misschien een bordje had gemist. Een paar andere personen gaven aan dat we ergens naar rechts moesten, maar waar wisten ze niet. Ik besloot dus maar terug te gaan naar de T-splitsing, daar gingen de meeste mensen namelijk naar toe. Daar rechtsaf en dat klopte, dus vervolgde ik mijn weg. Alles verliep prima, ik reed mijn eigen tempo, haalde mensen in en genoot van het landschap. Ik kwam steeds minder mensen tegen en achteraf had ik na anderhalf uur iedereen ingehaald. Er was dus nog een flink stuk te gaan, en ik had geen speerpunten meer om naartoe te fietsen. Mentaal voor velen misschien iets moeilijker, maar mij maakte het eigenlijk weinig uit. Het enige wat jammer was, was dat nog niet alle klaar-overs op hun post stonden. Ik werkte lekker alle heuveltjes één voor één af. De Kruisberg, redelijk aan het eind van het parcours, was het zwaarst. Ik kende deze heuvel nog niet en was ook redelijk verrast dat hij zo lang en steil was. Veel tijd om te herstellen was er echter niet, want de Eyserbosweg volgde erg snel. Deze combinatie was behoorlijk zwaar, maar gelukkig was het daarna weer een stukje vlak. Ik kwam weer op een weg waar de kortere-afstand-rijders ook fietste, redelijk vervelend want hierdoor moest ik me soms inhouden.

Duim op, omdat het zo lekker gaat - Amstel Gold 2019

Sneller dan het snelste tijdschema

Gelukkig was het nog relatief rustig en was ik snel weer alleen. De Keutenberg stond op het menu. De vrijwilligers waren nog bezig met het plaatsen van de dranghekken en ook de supporters waren verrast met mijn doorkomst, een goed teken dus. Vanaf dat moment was het nog een kilometer of twintig tot de streep. Ik had al bijna twee uur niemand meer gezien en wist dus dat ik “eerste” was. Toen ik om keek schrok ik echter van een paar andere renners die ook de Keutenberg op reden. Het zal toch niet waar zijn! Zo lang op kop en dan nog ingehaald worden in de laatste kilometers. Ik bleef dus mijn goede tempo volhouden, ondanks dat de andere wielrenners op de top een andere kant op gingen. Tenslotte reed ik de Cauberg op, ook hier reden, misschien is kruipen een betere benaming, diverse andere renners naar boven. Ik ging nog eens op de trappers staan en sprintte vervolgens nog naar de finish. Ik finishte na 4uur34minuten30seconde. Ruim 10 minuten onder het snelste schema, ondanks het kleine stukje zoeken naar de pijl! Ik had een gemiddelde snelheid van 30.6, maar mijn Garmin had ik stil gezet met het zoeken. Deze gaf dan ook 31.2 aan, jammer dus dat ik dat stukje terug reed, maar ik ben blij dat ik mijn doel had gehaald.

Trots dat ik mijn uitdaging heb volbracht, sneller dan het snelste tijdschema! – Amstel Gold 2019

En door!

Nadat ik wat zonnebrand had opgesmeerd en mijn bidons had gevuld ging ik nog op zoek naar mijn vader en zijn vrienden. Ik wilde hen namelijk nog helpen, maar ik heb ze niet kunnen vinden. Ik besloot toch maar om snel terug te gaan naar onze b&b, om daar in een lekker bad te duiken. Maar ook dit feestje werd verstoord. Een paar kilometer voor het huis reed ik nog lek, maar uiteindelijk was het dan toch tijd voor mijn bad. Ook papa kwam over de streep, al was dat wel 4uur later. Zondag stond in het teken van het kijken en wat was het toch een race! Het was een super mooi weekend, met heerlijk weer!

Weekend met dubbele gevoelens

Het weekend van 6 en 7 april is er voor mij eentje met dubbele gevoelens. Op zaterdag 6 april stond mijn eerste wedstrijd op het programma, namelijk de klassieker Noordwest Overijssel. Ik was hier redelijk zenuwachtig voor, maar had er vooral veel zin in. We hadden een hele leuke ploeg met goede vrienden Gerald, Gabriël en Marten. Toen we met zijn alle waren gearriveerd, moesten de wielen ingeleverd worden. Dit ging nog bijna fout! De fietsen hadden op het dak gestaan en de voorwielen waren eruit gehaald. Toen ploegleider Guido de reservewielen wilde inleveren nam hij per ongeluk de voorwielen van mij en Gabriël mee. Gelukkig kwamen we er op tijd achter en ging alles goed. Wel waren we hierdoor aan de late kant. We hadden dus ook weinig tijd om in te fietsen, laat staan de start en finish te verkennen.

Loting

Bij de loting hadden we heel veel pech, Gabriël kende een goede loting, maar Marten, Gerald en ik moesten achteraan starten. Aangezien het peloton erg groot was (ruim 150 renners) was het zaak om zo snel mogelijk naar voor te komen. Gerald en ik schoven in de neutralisatie al heel mooi op en toen de koers vrijgegeven werd hadden we zeker al een man of 40 ingehaald! Helaas was er vrij snel een valpartij en ja hoor, ik lag bovenop. Gelukkig had ik niks, op wat last van mijn rug en lies na. De koers werd vanwege de grote van de val geneutraliseerd, waardoor ik de aansluiting met het peloton weer vond. Ik stond helaas wel weer redelijk ver van achteren, dus ik kon weer beginnen aan mijn inhaalslag. Na ongeveer 12 kilometer kwamen we bij een rotonde. Ik ging hier samen met enkele anderen linksom en leek wat posities te gaan winnen. Helaas hadden we de auto’s aan de andere kant van de rotonde aan de linkerkant niet gezien en was de rotonde links ook niet afgesloten. We moesten dus via het gras terug de andere weg op. Ik was net terug in de groep toen iemand voor mij ook terug sprong. Hierbij ontstond weer een val waar ik bij betrokken was, maar gelukkig nog steeds geen schade (wel is mijn Garmin beschadigd geraakt door beide valpartijen).

Inhaalrace

Vanaf dat moment begon ik aan een inhaalrace samen met Gerald en Arjan. We reden behoorlijk hard door, maar helaas kwamen we niet veel dichter bij de tweede groep. Uiteindelijk werd ons door de organisatie geadviseerd te wachten op de groep die een paar seconden achter ons reed. Dit deden we en meteen probeerde we er weer snelheid in te krijgen. Na nog geen minuut kwam de bezemwagen voorbij en vertelde ons dat het geen zin had en we beter konden stoppen en omdraaien. Helaas was ik dus al na 18 kilometer uit koers :-(. Ik baalde natuurlijk ontzettend dat ik zo vroeg uit koers was, maar ik heb er samen met andere renners die uit koers waren toch maar het beste van gemaakt. De tijd die we hebben gewacht op de koers was erg lang, maar ik heb wel onwijs veel gelachen. Na de koers zijn we weer naar huis gegaan.

Examen

Eenmaal thuis was het douchen en klaar maken om te gaan slapen, want op zondag had ik mijn KNWU trainer2 examen. In aanloop naar dit examen heb ik redelijk veel gedoe gehad. Dat haalde bij mij enigszins het plezier weg om het examen te doen. Echter was dit ook een goede motivatie om in één keer te slagen. Ik had 15 kinderen, terwijl er eigenlijk maar 10 nodig waren. Het was super fijn dat zoveel waren om mij te helpen! Ik had in de winter een waaiertraining ingeleverd bij de examinator. Toen ik echter bij de wedstrijd had gekeken van de jeugd, merkte ik dat vooral de bochten niet lekker liepen. Ik mocht mijn training aanpassen en dus werd het een bochtentechniek training. Ik was zelf erg tevreden over de examentraining. In dit reflectiegesprek gaf de examinator ook aan erg tevreden te zijn met mijn training en dat hij een positief verslag zou schrijven. Dit betekent dat ik geslaagd ben! Het was dus een weekend met dubbele gevoelens, maar hé vanaf dit moment ben ik dus officieel een KNWU wielertrainer 🙂

Bekijk de vlog

Eén van mijn jeugdrenners, Quino, heeft een erg leuke vlog gemaakt over mijn examen, bekijk het hier!

Als1Team Challenge

Op zondag 31 mei 2019 reed ik een deel van de Als1Team Challenge. Dit is een initiatief van wielrenner Bas Tietema. Hij fietst in 7 dagen alle eredivisie-stadions af, ruim 1500 kilometer, om aandacht te vragen voor het Fonds Gehandicaptensport. Bas wil zich inzetten voor dit goede doel, omdat zijn zusje Iris het Syndroom van Down heeft en hij heeft gezien wat sport voor haar betekent. Met zijn fietstocht wil hij sporten voor iedereen met een handicap mogelijk maken! Ik had besloten de gehele etappe, van de 1e dag, van Zwolle naar Groningen mee te fietsen. Wat volgens de route zo’n 196 kilometer zou zijn.

Zusje Iris knipt het lint door, de officiële start van de Als1Team Challenge

Het was vroeg opstaan die dag, want ik ging om 7.43uur vanuit Rotterdam met de trein naar Zwolle. Het nachtje was extra kort vanwege het ingaan van de zomertijd. Ondanks dat had ik er toch nog steeds zin in. Bij het PEC-stadion in Zwolle hadden zich naast Bas ook nog zo’n 30 andere mensen verzameld. Ook zij gingen vandaag (een deel van) de route meefietsen om, net als ik, Bas te supporten.

De 1e tussenstop

1e stop bij het Abe Lenstra Stadion in Heerenveen

De hele dag hadden we tegenwind, maar het mocht de pret niet drukken. Bij het Abe Lenstra-stadion in Heerenveen hadden we de 1e tussenstop met een verzorgde lunch. Hier sloot een goede vriend (Jelle Bokma) bij ons aan. Ik heb onwijs gelachen, het was gezellig en een heerlijke route om te fietsen. Met z’n allen zijn we doorgereden naar Leeuwarden. Daar namen Jelle en ik weer afscheid van elkaar. Jelle ging terug naar Workum en ik ging door naar Groningen. Het laatste stuk was ook nog goed te doen, ondanks de tegenwind voelde ik me sterk. Ik heb de hele tocht redelijk veel kopwerk gedaan. Maar heb vooral heel veel lol gemaakt met alle mensen die mee hebben gereden, met uiteindelijk 201km op de teller. Het is een onwijs mooi initiatief en het geeft een goed gevoel om hier een steentje aan bij te mogen dragen!

De finish bij het Euroborg in Groningen, het was een topdag!

Terwijl Bas in een hotelkamer te Groningen zijn benen de nodige rust gaf voor de overige 1300km, zat ik in de trein van Groningen naar Rotterdam, om vervolgens het laastse stukje naar huis te fietsen. Om 22.15uur stond er nog een heerlijk bord pasta voor mij klaar en na een warme douche, heb ik ook moe maar voldaan mijn benen de welverdiende rust gegeven!

Ook de tweede sponsor is binnen

Ook Berry Prins van Prins Interim & Projecten heeft zijn sponsoring toegezegd.

De Wooning Zesdaagse was niet alleen voor mijn held Niki Terpstra een groot succes! Want na de handshake met Jan Koers van KoersInZicht diende zich al snel een tweede sponsor aan. Berry Prins van Prins Interim & Projecten is erg enthousiast over mijn verhaal, de eerlijkheid en mijn gedrevenheid. Hij zegt: “Als je alles probeert wat in je mogelijkheden ligt, kun je jezelf later niets verwijten, mocht het onverhoopt niet worden wat je had gehoopt. Maar wie weet, sponsor ik nu wel de toekomstige winnaar van een WK! Tom, go for it!” Ik ben blij met zijn aanmoediging en zijn sponsoring. Dank Berry, ik hoop er in ieder geval, mede dankzij jou, een mooi wielerseizoen van te maken in 2019.