Profronde Westland

Gisteren reed ik voor het 1e in 6 maanden weer een echte wedstrijd: Profronde Westland. In verband met het Talent ID Camp van Team Novo Nordisk wilde ik de afgelopen periode geen risico’s nemen, waardoor ik vooral heb gefocust op de trainingen. Om de snelheid niet te verliezen reed ik wedstrijdjes op Zwift en sommige avondkoersen bij RWC Ahoy. Dit zijn trainingskoersen waarbij weinig risico’s genomen worden.

Volop in koers tijdens profronde Westland
Vol in focus tijdens Profronde Westland

Uitrijden

Voor mezelf had ik voor deze wedstrijd eigenlijk weinig doelen van tevoren gesteld. Uitrijden was belangrijk, omdat me dat vorig jaar, door een loszittend zadel, niet gelukt was. Verder stonden er 30 junioren op de lijst, dus top 20 zou prima zijn. Het idee was om samen met vriend en ploeggenoot Gerald naar Wateringen toe te fietsen, maar het weer dacht daar anders over. Papa en ik haalde Gerald daarom bij de club op met de auto en met zijn drieën gingen we naar Wateringen.

Onderweg merkte ik toch wel dat ik behoorlijk gespannen was. Ik wilde laten zien aan de concurrenten dat ik het had verdiend om naar Amerika te mogen. Het laten zien aan de ouders langs de kant die me hadden gevolgd, maar vooral ook aan mijzelf. Dit was het moment om aan mezelf te laten zien dat ik het ook in Nederland kan, dat ik ook hier bij de beste behoor. Na een uitgestelde start, omdat iemand (kuch kuch … Gerald! ….. kuch kuch) nummer 13 op zijn kop had opgespeld, konden we beginnen.

Tempo maken in de koers

De koers

Direct in de eerste bocht was er een valpartij naast mij. Gelukkig had ik er geen last van, dus ik zat mooi bij het peloton. Omdat ik geen verwachtingen had, wilde ik vooral wat premies pakken. Ik zag wel hoe lang ik erbij kon blijven, ik zou in ieder geval wat premies mee naar huis nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Op één sprint na heb ik elke premieronde meegedaan voor de prijzen. Ook heb ik veel aangevallen in de koers. Het tempo lag de hele koers behoorlijk hoog en daardoor vergat ik voldoende te drinken. Zeker door het veel zweten, was 1 bidon in anderhalf uur niet genoeg. Met nog 4 rondes te gaan kreeg ik kramp. Ik besloot even mijn eigen tempo te rijden en snel wat te drinken, hierdoor kon ik wel door maar veel zat er niet meer op.

Verkeerd gegokt

Met bijna alle premie sprints meegedaan, dat loont de moeite!
Alle prijzen van de premie sprints

Toen de gevaarlijke mannen aangingen, gokte ik erop dat het peloton het gat dicht zou rijden. Daarna wilde ik het nog 1 keer proberen. Helaas werden de gevaarlijke mannen niet terug gepakt en gokte ik dus verkeerd. Door de opkomende kramp was ik ook niet meer in staat om de tegenaanval in te zetten. Een sprint met een uitgedund peloton dus. Meer dan een 10e plek zat er echt niet in. Toch wel heel tevreden over de vorm en hoe ik heb gekoerst. Deze wedstrijd geeft ondanks het eindresultaat wel heel veel vertrouwen voor de wedstrijden die nog komen.

Donderdag 11 juli – Megatraining

Vervolg op: Woensdag 10 juli

De megatraining zit er ook weer op. Vanochtend 9:00uur begonnen. Ronde 1 was interval voor de devo-renners en de 2 kandidaten voor het devo-team. Ik hoefde alleen maar het wiel voor me te volgen, wat geen enkel probleem was. Ronde 2 was waaierrijden. De waaier was niet geweldig, maar doordat we in Nederland veel op dit oefenen kon ik heel makkelijk energie besparen.

Ronde 3 was weer TTT, groep 3 dit keer. Klinkt tegenvallend, maar de eerste twee groepen waren enkel renners voor het devo-team. In groep 3 zaten de 3 sterkste junioren (waarvan ik de enige was die volgend jaar ook nog junior is). Ook dit ging soepel, omdat we de slipstream van de groepjes voor ons konden gebruiken. Ronde 4 was wederom een waaier, maar dan op een hoger tempo. Ik voelde me nog super goed. Dus toen Gleb me vroeg hoeveel rondes ik ging doen, zei ik dat ik er nog wel 1 aan vast zou plakken.

Echelon

De laatste ronde van deze megatraining zou de zwaarste zijn. Daarvoor waren we gewaarschuwd, maar dit was echt absurd! We moesten met 8 man in een waaier (wordt ook wel echelon genoemd) rijden. De auto zat direct achter ons en de rest van de groep zat achter de auto. Ik begon direct in de waaier. Ik hield het op 2 na als langste vol. Ging toen herstellen achter de auto. Voor hoe ver we kunnen spreken van herstellen als je constant 45km/h rijd op een behoorlijk glooiend wegdek. Na een minuut of 3 was het alweer mijn tijd om de echelon te joinen, wat ik keurig deed.

Toen ik terug kwam en opnieuw moest invoegen op plek 2 aan de rechterkant van de auto, kwam ik in een klein akkefietje met 1 van de Spaanse jongens. Hij wilde mij niet op die 2e plek laten rijden, terwijl dat vooraf afgesproken was. Aangezien hij geen Engels spreekt en deed alsof hij de Spaanse devo-renner niet hoorde, besloot ik de renner achter hem te waarschuwen. Daarna trok ik hem onder zijn zadel naar achter. Thomas Brown en Daniel (2 belangrijke begeleiders uit de staf) zagen dit en moesten enorm hard lachen. Ze gaven mij een compliment, omdat ik zo voor mezelf opkwam.

Akkefietje

Toen zaten we samen achter de auto. Hij rechts op plek 1 en ik links op plek 1. Hij moest invoegen in de waaier. Echter had hij geen energie meer over na de megatraining. Tot grote ergernis van iedereen, maar vooral tot die van Gleb, bleef hij zitten op zijn positie. Gleb had de klep van de auto openstaan zodat je beter kon herstellen en zei tegen mij: “Tom push, push! He need to go to the echelon”! Ik kan nu vertellen dat het best wel spannend is om op enkele millimeters van de bumper van een auto, met 53 km/h een renner weg te duwen. Maar het is me gelukt en ik kreeg complimenten van Gleb.

Toen was het helaas wel weer mijn beurt om in de echelon mee te draaien. Ik sprintte dus de auto voorbij, deed 5 beurten in de echelon en ging daarna weer terug achter de auto. De echelon bestond op het moment dat ik erbij kwam nog maar uit 4 in plaats van 8 renners. Ook achter de auto waren er nog maar 3 anderen aan het draaien en invoegen in de echelon. Iedereen was dus volledig naar de kl*te. Ik was ook super blij toen Gleb besloot de groep in te halen omdat de training erop zat. Zelfs het uitrijden deed nog pijn.

Gleb

Toen we terug waren bij het hotel zei Gleb dat het tempo gedurende de megatraining goed was. 156km met 35km/h gemiddeld, maar dat er wel wat flinke problemen waren! Deze problemen zouden we vanavond gaan bespreken. Ik was bang dat ik op het laatst bijvoorbeeld teveel had afgezien. Je moest het een harde training vinden, maar niet helemaal leeg zijn. Of misschien had ik andere fouten gemaakt. Daarom besloot ik alvast aan hem persoonlijk te vragen wat mijn grootste probleem was vandaag tijdens de megatraining. Zijn antwoord hierop was: “Nothing Tom. Your cadans was much better than yesterday and you performer really well today! I was impressed”. Toen ik dit aan Przemek vertelde, hij was namelijk al eerder gestopt omdat hij zaterdag en zondag een wedstrijd heeft, zei hij dat dit heel bijzonder was. Gleb had altijd wel iets te zeuren, dus dit was erg uitzonderlijk.

Blij en trots in mijn Novo pakje na de megatraining
Past prima, zo’n Novo pakje!

Nog niet denken aan thuis

Super blij mee natuurlijk, maar mijn benen! Przemek en ik zijn te moe om dit te vieren. We liggen dan ook beide in ons bed en kijken een beetje tv. De bingo van gisteren is verplaatst naar vandaag om 17:15uur en vanavond ook nog bikehandling games, pffff. Gelukkig heeft Gleb me morgen een hersteltraining beloofd en morgenavond wordt het feest. Zaterdag vliegt iedereen weer terug, dus morgenavond gaan we hier nog even flink genieten.

Als ik thuis kom denk ik niet dat ik nog herkent wordt. Jemig wat kan je bruin worden (en lijntjes krijgen) in een weekje zeg! Och thuis, nu nog maar niet aan denken. Het is hier veel te gezellig om nu al met thuis bezig te zijn. Hoewel trainingen met mijn vrienden thuis, de tour, tour de jour, vive le velo en de avondetappe wel op me wachten! Goed, ik kan nog wel een uur doortypen over van alles en nog wat, maar deze update is al onwijs lang geworden. Ik zal het daarom hier bij laten en zal vanavond nog een korte update sturen voor ik ga slapen. Bye all!

Complimenten

Hoi allemaal, een latertje dit keer. Gelukkig morgen alleen maar 1 rondje uitfietsen zonder opdrachten na de megatraining van vandaag. Daarna de fietsen in de fietskoffers stoppen en zorgen dat alles ingepakt is en in de avond een (pizza)party. De meeting met Gleb was prima. Hij gaf mij en Louis vandaag alleen maar complimenten, terwijl hij aan het zeuren was op alle andere sterke renners.

Het traingedeelte zit er dus eigenlijk op en wat een ervaringen heb ik opgedaan! Super veel leuke trainingen waarvan ik er zelf ook weer een paar van kan gebruiken en onwijs veel geleerd. Deze week is voor mijn gevoel echt super snel voorbij gegaan. Ik ga dan ook nog maar onwijs genieten van de laatste dag. Ontbijtje met pannenkoeken, wafels, koekjes en wat allemaal nog meer. Haha, nee was het maar zo’n feest. Misschien een pannenkoekje bestellen, maar we moeten uiteraard nog steeds goed op onze voeding letten. Zaterdag vlieg ik hier 10:00uur weg en ik land om 5:55uur op zondag op Schiphol, samen met Vaclav. Hij is Tsjechisch, maar heeft een overstap. Aardige gozer die ook in mijn BG group zit. Verder niet heel veel meer te melden, dus ik ga maar slapen. Welterusten en tot morgen!

Lees ook: Vrijdag 12 juli

Maandag 8 juli – Lactaat-test

Vervolg op: Zondag 7 juli

Klein kind voelen

Hoi allemaal, vandaag maar is een paar kortere updates sturen voor jullie leesplezier. Vanochtend moest Przemek al vroeg zijn bed uit (7:00uur), hij probeerde heel stil te zijn zodat ik door kon slapen. Niet geheel gelukt, maar ik ben vrij snel nog even 30 min in slaap gevallen. Om 9:30uur vond ik het wel tijd om te gaan ontbijten. Ik was als laatste van de hele groep en je mag hier niet alleen het hotel uit. Gelukkig kwam ik een hulpbegeleider tegen en die heeft me naar het restaurant gebracht, gewacht tot ik klaar was met eten en weer naar het hotel gebracht. Ik voelde me best een klein kind, maar ach alles voor de veiligheid. Daarna weer even terug in bed en gekeken naar tennis, want wielrennen is niet te ontvangen. Nu nog even de laatste voorbereidingen treffen voordat we de lactaat-test gaan doen. Ik doe hem tegelijk met Théo, de sterkste renner die hier. Ik denk dat ik het maar als een compliment beschouw dat ze mij ernaast hebben gezet. Ikzelf denk dat 40 minuten wel te doen moet zijn vandaag, maar we zullen zien.

Resultaten lactaat-test

De waardes van de lactaat-test. Bij 4,5 moest ik stoppen, maar ben er wel tevreden over.
Lactaatwaardes tijdens de test

De lactaat-test zit erop, moest stoppen op 4.5 lactaatwaarde. Het begin van de test ging niet heel soepel, omdat ze vergeten waren de weerstand op de kickr te zetten. 10 minuten een warming-up gehad met een cadans van 110 waarin ik toch al wat lactaat opbouwde. Toen we het ontdekte teruggegaan naar 130 Watt in plaats van door naar 160, de stap dus opnieuw gedaan en vrolijk verder. Het prikken in mijn oor was wel grappig, het bleef maar bloeden en mijn oor is nu heel raar. De gegevens van de test zal ik voor de echte kenners ook even delen. Vanavond nog bikehandling games en verder rust. Ik merk wel dat het typen in het Nederlands steeds lastiger wordt, omdat ik hier alles in het Engels doe. Mijn Engels is nog steeds niet perfect, maar iedereen begrijpt me en andersom (alhoewel, 2 Britten zijn toch echt niet te verstaan). Verder niks bijzonders, just daily routine. Bye.

Techniek training

Hi guys. Net klaar met de techniek training. Fietstikkertje met een rennende tikker, basketbal, kat- en muisspelletjes en een estafette. Hierbij moest je elkaar duwen én een bal in je handen hebben om door te geven. Ik had net de bal toegegooid gekregen toen John begon te duwen. Geen handen aan het stuur, een hobbel in het gras en een lullige valpartij was het gevolg. Gelukkig hebben we alle drie niks, John, ik en de fiets. Bij het laatste begon het opeens te regenen en niet zo’n klein beetje ook! Gelukkig konden we schuilen. Toen het weer droog was, terug naar het hotel gereden. Morgen een training van 4 uur en andere spelletjes. 7:00uur naar het ontbijt, dus dat word heel vroeg opstaan. Momenteel helemaal geen zin in, want hoeveel je hier ook rust, je blijft moe door de vele prikkels. Vanaf morgen begint het eigenlijk pas echt qua training (zeggen ze). Ik maak me nog geen zorgen, wetende dat mijn waardes goed zijn en ik tot de sterkere renners behoor. Hoop op een paar leuke oefeningen morgen, iets met de auto lijkt me wel leuk of toch liever intervallen op de heuvels. Naja, misschien een leuke droom. Dat is wel een dingetje hier, dromen zijn veel intenser dan thuis, je maakt ze bewuster mee en onthoud ze ook beter. Nu is het weer bedtijd, spreek jullie morgen allemaal wel weer!

Lees ook: Dinsdag 9 juli

Vrijdag 5 juli – Wachten

Tot ziens, het lange wachten is voorbij en komende dagen ben ik in Amerika om daar te vlammen op mijn fiets

Ontblote bil

Goedemorgen iedereen, de eerste stress zit er al op. Zit alles wel op de juiste plek? Ben ik wel op tijd? Wat nou als er toch opeens problemen zijn en ik niet mee kan? Maar gelukkig is alles uiteindelijk goed bevonden en nu wachten op de lange reis. Het was nog best wel wat gedoe, want mijn Dexcom (bloedglucosemeter) werd gevonden bij de bodyscan. Omdat het normaal gesproken in je buik zit, wilde de security toch even voelen. Dan denk je: ‘nou dat is misschien wel vreemd, zo’n man die aan je bil zit”. Nou t kan nog veel gekker! Afwijkende afmetingen (ik heb immers het allernieuwste model) en dus wilde hij het graag even zien! Stond ik daar om 6:30uur met een ontblote bil op het vliegveld.

Verder is alles prima gegaan, ik zit nu bij de gate te wachten tot die open gaat. Zo meteen mezelf maar afsluiten door mijn oortjes in te doen en muziek te luisteren, beetje slapen in het vliegtuig en daarna nog meer wachten. Als ik namelijk geland ben in Atlanta (12:09uur Amerikaanse tijd, 18:09uur NL), duurt het tot 15:45uur voordat ik word opgepikt door Team Novo. Mijn geduld wordt dus al aardig op de proef gesteld, maar wetende dat de reis nu echt gaat beginnen komt dat vast wel goed. Nog eventjes en dan ben ik weg en ga ik vlammen op mijn fiets in Amerika.

Aangekomen

Hoi hoi, daar zijn we weer! Vlucht is achter de rug. Verliep vrij soepel. In het begin geslapen en om het uur wakker geschreeuwd door irritante kleine kinderen (later werd het iedere 20 minuten). Vliegtuigvoedsel was goed te doen, maar volgens mij willen ze dat elke persoon 2 stoelen moet gaan reserveren. Pffff, zo lang goed letten op je voeding en dan in het vliegtuig moeten kiezen uit pizza of croissant. Gelukkig had ik mijn broodjes ei mee en kregen we als ontbijt ook een omelet. Ik sta nu in de mega rij om mijn ESTA goed te laten keuren en daarna is het mijn fiets en koffer ophalen en dan nog meer wachten op mijn pick-up.

Gelukkig voldoende muziek en podcasts gedownload, dus ik zal me vast wel vermaken. Benieuwd hoe alle mensen zullen zijn zo meteen. Ik kan straks alvast met ongeveer 10 andere kennismaken, want er staat ook nog een busreis van minstens 1,5uur op mij te wachten. Maar ik klaag niet, want sommige van jullie hebben vandaag nog toetsen moeten maken. Dan heb ik het toch een stuk beter.

Deze kledingset kreeg ik bij aankomst in het hotel van Team Novo Nordisk. Kan niet wachten tot ik het daadwerkelijk mag dragen.
Kledingset van Team Novo Nordisk

Slapen

Voor mij is het nu zo goed als bedtijd. 22:08uur en dus bij jullie nog eens 6 uur later. Dat betekent dat ik afgezien van mijn slaapjes in het vliegtuig al 24 uur wakker ben. Best vermoeiend dus voor een eerste dag, ondanks dat het bijna alleen maar wachten was. De pick-up was te laat, wat volgens de jongens die hier vaker zijn geweest niet verassend was. Na 6h wachten op het vliegveld in Atlanta was ik dus blij dat ik kon vertrekken.

De reis bleek langer dan gedacht, 2.5 uur. Pffff in een auto zitten en niet slapen terwijl je wel heel moe bent (als je slaapt vererger je de jetlag) is best wel heel moeilijk! Toen we hier aankwamen was het voor mij een grote chaos, we kwamen het hotel binnen en werden ontvangen door development renners (devo) en staff. Ik heb direct allemaal Team Novo Nordisk spullen gekregen en daarna gingen sommigen aan hun fiets sleutelen, maar ik besloot samen met een paar anderen eerst te gaan eten. Na het eten dus wel zelf mijn fiets in elkaar gezet, wat nog best wel een gedoe was. Nu lig ik op mijn kamer, die ik deel samen met een Poolse renner uit het devo-team. Een aardige jongen, maar Pools Engels is soms moeilijk te verstaan.

Een voordeel van mijn MODY is dat ik niet gecontroleerd hoef te worden om 2:00uur vannacht, de rest zal allemaal wakker gemaakt worden. Nu is het tijd om te slapen, want morgen mag ik direct aan de bak met een van mijn favoriete onderdelen, de tijdrit! Ondanks dat hij voor mij veel te kort is, slechts 5 km, gaan we er alles aan doen om de training zo goed mogelijk te doen (techniek of snelheid weet ik nog niet). Verder hebben ze het rustig gehouden morgen, gelukkig maar! Jullie liggen vast allemaal al te slapen, en nu is het voor mij ook echt tijd om naar dromenland te vertrekken. Ik ben echt heel moe, dus denk dat ik wel lekker zal slapen in mijn 2 persoonsbed.

Lees ook: Zaterdag 6 juli

Districtskampioenschap tijdrijden

Tijdrit in de avond bij de roeibaan van Zevenhuizen
Totale focus vlak voor de start van mijn tijdrit
In volle concentratie voor de start

Afgelopen woensdag was het tijd voor het districtskampioenschap tijdrijden. Eindelijk weer een wedstrijd dus. Het was een thuiswedstrijd voor mij, aangezien het plaats vond op de Roeibaan in Zevenhuizen. Een prachtig parcour, maar daar had ik deze keer geen oog voor. Opvallend genoeg had ik weinig zenuwen. Ik had de deelnemerslijst gezien en wist dat er weinig te halen viel voor mij. Mijn tijdrit zo goed mogelijk voorbereiden en hopen op top 20 was dan ook het enige wat ik kon doen. Aangezien er altijd heel veel wind staat op de roeibaan had ik het aanbod van mijn oom afgeslagen. Ik had zijn tijdritfiets mogen lenen voor training en het rijden van de districtskampioenschap tijdrijden. Met een dicht achterwiel zou je veel te snel de sloot in waaien. Ik reed dus op mijn eigen fiets met een opzetstuurtje. Precies vandaag was het natuurlijk een dag waarop het amper waaide. Toch de verkeerde keuze gemaakt dus!

De rit

Foto Willy Visscher

Desondanks zat ik helemaal in mijn focus en voerde ik mijn warming-up goed uit. Met nog 3 minuten te gaan kwam ik aan bij de start. Fiets ging gemakkelijk door de materiaalcontrole. Nog even een minuutje blijven fietsen en dan snel het startpodium op. Van tevoren had ik een goed plan gemaakt hoe ik de tijdrit wilde indelen. Een vlakke tijdrit rijden was mijn doel en dan in ronde 2 met wind mee even ietsjes herstellen. Ik startte redelijk snel, maar kwam al rap terug bij mijn plan. Alles uit de kast halen was mijn doel en het voelde goed om mezelf weer eens flink te testen. Ik was ruim 2,5 week ziek geweest voor het districtskampioenschap tijdrijden waardoor ik niet kon trainen.

Na de finish

Alles gegeven

Toen ik over de streep kwam had ik geen idee hoe ik had gereden. Met een gemiddelde van 42.3 op mijn Wahoo-kilometerteller, was ik ook niet tevreden. Ik kwam terug bij de ploegleiderswagen waar ik even ging uitfietsen. Daarna naar papa toe die een foto van de uitslag had gemaakt. 15e, met een gemiddelde van ruim 43km/h. Toch niet slecht dus! Ik ben blij dat ik mezelf weer heb kunnen testen. Ben tevreden met waar ik sta. Ik heb alles uit mijn tijdrit gehaald en kan met een goed gevoel verder in mijn voorbereiding op Amerika!

Regeldat regelt het gewoon

Fantastisch dat Regeldat uit Apeldoorn sinds kort ook een sponsor van mij is. Dat doen ze gewoon!

Regeldat zorgt voor full service eventbeleving. Zij organiseren zakelijke evenementen én voeren ze uit. Marcel en Karin Bouwmeester regelen dat gewoon! Zij doen dat op basis van kennis, kunde én creativiteit. 

Altijd net iets anders, maar met een gezonde dosis nuchterheid. Daarin hebben we elkaar gevonden, want ik wil mij op mijn racefiets graag onderscheiden, maar wel op mijn eigen nuchtere manier!

Omloop van Borsele

Zondag 28 april mocht ik starten in de EPZ Omloop van Borsele. Mijn eerste UCI wedstrijd ooit! De opstelling bestond uit een districtsteam. Er waren 5 jongens geselecteerd uit heel Zuid-Holland en ik zat erbij!

Voorbereiding

Ter voorbereiding kwamen we als ploeg vrijdag al bij elkaar

Op vrijdag waren we al bijeen gekomen ter voorbereiding voor de Omloop van Borsele. Om elkaar te leren kennen en een rondje te fietsen. Het was een leuke groep met gezellige jongens. We moesten zelf het parcours goed verkennen zodat we wisten waar we van voren moesten zitten. Dit had ik dus gedaan, hierdoor wist ik dat ik na drie kilometer goed voorin moest zitten. Het was dus hopen op een goede loting, iets wat voor mij nog niet eerder goed heeft uitgepakt. Maar eens moet de eerste keer zijn, toch?! Met die gedachten en vol goede moed ging ik de wedstrijd in. Wel merkte ik dat ik extreem nerveus was en een klein beetje schrik in de benen had. Ik had de nacht ervoor namelijk gedroomd dat ik mijn knie ging breken tijdens de wedstrijd. Hierdoor zou ik dan ook niet naar het Talent ID Camp in Amerika kunnen. Dromen zijn bedrog, maar toch……..

De loting

Achteraan geloot, dus het papier was al bijna vol toen ik mocht inschrijven
Het papier was al bijna vol toen ik mocht inschrijven

Bij de loting bleek ik alweer pech te hebben, ik stond weer helemaal achteraan. Ik moest dus proberen zo snel mogelijk naar voren te komen. Na een minuut stilte voor Robbert de Greef en wat uitstel, door veel valpartijen bij de koers van de junioren-dames, gingen we van start in de Omloop van Borsele. Helaas lukte het me niet om van voren te komen, ik kon wel iets opschuiven maar het was niet voldoende. Na 3 kilometer was er een valpartij in het midden van de groep. Precies in de bocht waarvoor ik mezelf had gewaarschuwd. Hierdoor kwam ik bijna stil te staan achterin het peloton. Het werd opnieuw versnellen, gaten dichtrijden en op de smalle weggetjes naar voren proberen te komen.

Achteraan geloot helaas
Achteraan geloot helaas
Ik hoef maar zo'n 130 man in te halen straks
Ik hoef maar zo’n 130 man in te halen straks

Jammer genoeg bleek dit moeilijker dan gezegd. Ik kwam maar niet naar voren én door een gat voor mij, moest ik lossen. Het is vrij frustrerend wanneer je een gat ziet vallen, niet vermoeid bent, maar het gat niet kan dichten. Dit kwam vooral omdat we schuin tegenwind hadden en we al boven de 50km/u reden. Met een cadans van 116 op het zwaarst is het moeilijk nog een gat dicht te rijden. Dit lukte me ook niet, ik kwam gewoon kracht en snelheid tekort op dat moment. Ik baalde enorm, want ik voelde me goed in de groep en had niet het idee dat we heel hard reden.

Een UCI wedstrijd is dan toch wel anders

Toen ik eraf lag kwamen alle auto’s mij passeren. Dit was voor mij de eerste keer dat het een enorme karavaan was. Om eerlijk te zijn was dit best spannend. Een UCI wedstrijd is dan toch wel anders dan andere klassiekers. Auto’s die voorbij razen op een kleine afstand en met een toeter aangeven dat ze eraan komen. Vervolgens staan ze weer stil, omdat er een renner lek heeft of zo en dan mag je als renner auto’s gaan ontwijken. Hierbij nam ik niet teveel risico’s, vooral doordat ik merkte dat mijn Amerikaanse droom heel erg in mijn hoofd zaten. Onwijs vervelend natuurlijk, want met angst kan je net zo goed niet starten. Dit is dan ook een punt van aandacht komende tijd, want er staan nog genoeg wedstrijden op de planning.

Het feest is voorbij

Het feest is voorbij na 30 kilometer, ik werd uit koers gehaald door de bezemwagen. Met een gemiddelde van 43,2km/u uit koers gehaald worden was voor mij een nieuwe ervaring. Niet eens super vermoeid zijn was echter nog vreemder. Het was een slechte wedstrijd en ik kan ook niks anders dan mezelf hiervoor de schuld geven. Ik weet dat hier heel veel meer in had gezeten, uitrijden had zeker mogelijk geweest. Ook weet ik precies waar ik wél in een gaatje had kunnen en moeten duiken. Zelfs zonder dat het catastrofale gevolgen zou hebben. Er zijn dus zeker nog veel verbeterpunten, want uitrijden had eigenlijk geen probleem mogen zijn. Het tempo was goed te volgen in de groep en er werd niet extreem nerveus gekoerst. Ik heb wel veel geleerd en ben een UCI ervaring rijker. Ik weet waaraan ik moet gaan werken, zodat de volgende wedstrijden beter gaan dan deze.

Toerversie Amstel Gold Race

Toerversie Amstel Gold Race

Een dag voor Mathieu was het mijn beurt, de toerversie van de Amstel Gold Race. Ik had mij opgegeven voor de 150 kilometer, omdat mijn vader en de groep waarin ik zat dat ook deden. We hadden er een heel weekend van gemaakt en verbleven in een mooie b&b in Groot Haasdal. Vrijdag arriveren, eten met de familie en twee zeer gezellige vrienden van mijn vader. Bij terugkomst was het eigenlijk direct bedtijd voor mij. Het was pas 21:15, maar ik wilde de volgende ochtend graag vroeg starten, zodat ik de grote groepen voor zou blijven en mijn eigen tempo kon rijden. Ik had een leuke uitdaging gevonden, namelijk het verslaan van het snelste tijdschema, dus om 7:00 starten en voor 11:45 finishen.

Voorbereiding

Ik had een wekker om 4:30 laten afgaan, zodat mijn eten goed zou kunnen zakken voor de start van de Amstel Gold Race. Ik had een mega ontbijt voor mezelf, zelf meegenomen spullen, zodat de b&b eigenaresse niet zo vroeg op hoefde. Pannenkoeken, krentenbollen en pasta gingen naar binnen. Daarna aankleden, bidons vullen, voedsel voor onderweg pakken, muziek aan en gaan. Op naar de start. Doordat ik zo vroeg wilde starten was het nog behoorlijk fris buiten. Het zou heel mooi weer worden, dus had ik me daar op gekleed, maar om 6:30 ‘s ochtends, temperatuur 10 graden, is een korte broek toch echt niet mijn ding! Om 6:50 arriveerde ik bij de start, waar ik, omdat ik niet wilde vals spelen, besloot te wachten tot het echt 7:00 was. De minuten tikten weg. Ik had al meerdere groepen zien starten, dus ik kon mooi van groepje naar groepje springen en ik zou een richtpunt hebben op de eerste beklimmingen.

Starten

in de afdaling - Amstel Gold
In de afdaling – Amstel Gold 2019

Yes, 7:00, tijd om te gaan. De start was vlak en ik besloot direct een mooi tempo te gaan rijden, hard maar ruim onder mijn omslagpunt. Ik haalde mensen in, groette iedereen vrolijk, en reed blij verder tijdens mijn eerste Amstel Gold Race. De eerste klim was vrij eenvoudig, ik kwam er makkelijk overheen en had zin in de afdaling. Jammer genoeg kon ik niet voluit, omdat er een groepje de weg blokkeerde. Bij het passeren sprongen er direct wat mensen in mijn wiel. Ik zag deze rit als een soort wedstrijd en vond dat deze mensen niet in mijn wiel mochten fietsen. Op het vlakke wilde ik ze er al affietsen, maar dat lukte niet. Over de kop rijden wilde ik ook niet, dus ik besloot te doen alsof ze er niet waren. Vlak voor de Bemelerberg haalde één van de renners mij in, maar wat hij daarmee wilde weet ik niet. Hij was zeker geen geweldige klimmer en ik reed de hele groep er gemakkelijk vanaf. Ik kon dus verder in mijn eigen tempo, zonder plakkers in mijn wiel.

Het zwaarste

In de beklimming – Amstel Gold 2019

Ik reed vrolijk door en haalde zo nu en dan wat mensen in. Na zo’n 45 minuten kwam ik bij een T-splitsing maar ik zag niet waar ik naartoe moest. Ik reed een stukje terug, om te kijken of ik misschien een bordje had gemist. Een paar andere personen gaven aan dat we ergens naar rechts moesten, maar waar wisten ze niet. Ik besloot dus maar terug te gaan naar de T-splitsing, daar gingen de meeste mensen namelijk naar toe. Daar rechtsaf en dat klopte, dus vervolgde ik mijn weg. Alles verliep prima, ik reed mijn eigen tempo, haalde mensen in en genoot van het landschap. Ik kwam steeds minder mensen tegen en achteraf had ik na anderhalf uur iedereen ingehaald. Er was dus nog een flink stuk te gaan, en ik had geen speerpunten meer om naartoe te fietsen. Mentaal voor velen misschien iets moeilijker, maar mij maakte het eigenlijk weinig uit. Het enige wat jammer was, was dat nog niet alle klaar-overs op hun post stonden. Ik werkte lekker alle heuveltjes één voor één af. De Kruisberg, redelijk aan het eind van het parcours, was het zwaarst. Ik kende deze heuvel nog niet en was ook redelijk verrast dat hij zo lang en steil was. Veel tijd om te herstellen was er echter niet, want de Eyserbosweg volgde erg snel. Deze combinatie was behoorlijk zwaar, maar gelukkig was het daarna weer een stukje vlak. Ik kwam weer op een weg waar de kortere-afstand-rijders ook fietste, redelijk vervelend want hierdoor moest ik me soms inhouden.

Duim op, omdat het zo lekker gaat - Amstel Gold 2019

Sneller dan het snelste tijdschema

Gelukkig was het nog relatief rustig en was ik snel weer alleen. De Keutenberg stond op het menu. De vrijwilligers waren nog bezig met het plaatsen van de dranghekken en ook de supporters waren verrast met mijn doorkomst, een goed teken dus. Vanaf dat moment was het nog een kilometer of twintig tot de streep. Ik had al bijna twee uur niemand meer gezien en wist dus dat ik “eerste” was. Toen ik om keek schrok ik echter van een paar andere renners die ook de Keutenberg op reden. Het zal toch niet waar zijn! Zo lang op kop en dan nog ingehaald worden in de laatste kilometers. Ik bleef dus mijn goede tempo volhouden, ondanks dat de andere wielrenners op de top een andere kant op gingen. Tenslotte reed ik de Cauberg op, ook hier reden, misschien is kruipen een betere benaming, diverse andere renners naar boven. Ik ging nog eens op de trappers staan en sprintte vervolgens nog naar de finish. Ik finishte na 4uur34minuten30seconde. Ruim 10 minuten onder het snelste schema van de Amstel Gold Race, ondanks het kleine stukje zoeken naar de pijl! Ik had een gemiddelde snelheid van 30.6, maar mijn Garmin had ik stil gezet met het zoeken. Deze gaf dan ook 31.2 aan, jammer dus dat ik dat stukje terug reed, maar ik ben blij dat ik mijn doel had gehaald.

Trots dat ik mijn uitdaging heb volbracht, sneller dan het snelste tijdschema! – Amstel Gold 2019

En door!

Nadat ik wat zonnebrand had opgesmeerd en mijn bidons had gevuld ging ik nog op zoek naar mijn vader en zijn vrienden. Ik wilde hen namelijk nog helpen, maar ik heb ze niet kunnen vinden. Ik besloot toch maar om snel terug te gaan naar onze b&b, om daar in een lekker bad te duiken. Maar ook dit feestje werd verstoord. Een paar kilometer voor het huis reed ik nog lek, maar uiteindelijk was het dan toch tijd voor mijn bad. Ook papa kwam over de streep, al was dat wel 4uur later. Zondag stond in het teken van het kijken en wat was het toch een race! Het was een super mooi weekend, met heerlijk weer!

Weekend met dubbele gevoelens

Het weekend van 6 en 7 april is er voor mij eentje met dubbele gevoelens. Op zaterdag 6 april stond mijn eerste wedstrijd op het programma, namelijk de klassieker Noordwest Overijssel. Ik was hier redelijk zenuwachtig voor, maar had er vooral veel zin in. We hadden een hele leuke ploeg met goede vrienden Gerald, Gabriël en Marten. Toen we met zijn alle waren gearriveerd, moesten de wielen ingeleverd worden. Dit ging nog bijna fout! De fietsen hadden op het dak gestaan en de voorwielen waren eruit gehaald. Toen ploegleider Guido de reservewielen wilde inleveren nam hij per ongeluk de voorwielen van mij en Gabriël mee. Gelukkig kwamen we er op tijd achter en ging alles goed. Wel waren we hierdoor aan de late kant. We hadden dus ook weinig tijd om in te fietsen, laat staan de start en finish te verkennen.

Loting

Bij de loting hadden we heel veel pech, Gabriël kende een goede loting, maar Marten, Gerald en ik moesten achteraan starten. Aangezien het peloton erg groot was (ruim 150 renners) was het zaak om zo snel mogelijk naar voor te komen. Gerald en ik schoven in de neutralisatie al heel mooi op en toen de koers vrijgegeven werd hadden we zeker al een man of 40 ingehaald! Helaas was er vrij snel een valpartij en ja hoor, ik lag bovenop. Gelukkig had ik niks, op wat last van mijn rug en lies na. De koers werd vanwege de grote van de val geneutraliseerd, waardoor ik de aansluiting met het peloton weer vond. Ik stond helaas wel weer redelijk ver van achteren, dus ik kon weer beginnen aan mijn inhaalslag. Na ongeveer 12 kilometer kwamen we bij een rotonde. Ik ging hier samen met enkele anderen linksom en leek wat posities te gaan winnen. Helaas hadden we de auto’s aan de andere kant van de rotonde aan de linkerkant niet gezien en was de rotonde links ook niet afgesloten. We moesten dus via het gras terug de andere weg op. Ik was net terug in de groep toen iemand voor mij ook terug sprong. Hierbij ontstond weer een val waar ik bij betrokken was, maar gelukkig nog steeds geen schade (wel is mijn Garmin beschadigd geraakt door beide valpartijen).

Inhaalrace

Vanaf dat moment begon ik aan een inhaalrace samen met Gerald en Arjan. We reden behoorlijk hard door, maar helaas kwamen we niet veel dichter bij de tweede groep. Uiteindelijk werd ons door de organisatie geadviseerd te wachten op de groep die een paar seconden achter ons reed. Dit deden we en meteen probeerde we er weer snelheid in te krijgen. Na nog geen minuut kwam de bezemwagen voorbij en vertelde ons dat het geen zin had en we beter konden stoppen en omdraaien. Helaas was ik dus al na 18 kilometer uit koers :-(. Ik baalde natuurlijk ontzettend dat ik zo vroeg uit koers was, maar ik heb er samen met andere renners die uit koers waren toch maar het beste van gemaakt. De tijd die we hebben gewacht op de koers was erg lang, maar ik heb wel onwijs veel gelachen. Na de koers zijn we weer naar huis gegaan.

Examen

Eenmaal thuis was het douchen en klaar maken om te gaan slapen, want op zondag had ik mijn KNWU trainer2 examen. In aanloop naar dit examen heb ik redelijk veel gedoe gehad. Dat haalde bij mij enigszins het plezier weg om het examen te doen. Echter was dit ook een goede motivatie om in één keer te slagen. Ik had 15 kinderen, terwijl er eigenlijk maar 10 nodig waren. Het was super fijn dat zoveel waren om mij te helpen! Ik had in de winter een waaiertraining ingeleverd bij de examinator. Toen ik echter bij de wedstrijd had gekeken van de jeugd, merkte ik dat vooral de bochten niet lekker liepen. Ik mocht mijn training aanpassen en dus werd het een bochtentechniek training. Ik was zelf erg tevreden over de examentraining. In dit reflectiegesprek gaf de examinator ook aan erg tevreden te zijn met mijn training en dat hij een positief verslag zou schrijven. Dit betekent dat ik geslaagd ben! Het was dus een weekend met dubbele gevoelens, maar hé vanaf dit moment ben ik dus officieel een KNWU wielertrainer 🙂

Bekijk de vlog

Eén van mijn jeugdrenners, Quino, heeft een erg leuke vlog gemaakt over mijn examen, bekijk het hier!

Impress-4DMS mijn nieuwste sponsor

Ik vind het geweldig dat ik bekend mag maken dat Impress-4DMS mijn nieuwste sponsor is!

Impress-4DMS directeur Marcel Kranenburg schud mijn hand. Hij is zelf ook gek van wielrennen en wil mij graag helpen verder te komen in de sport.
Impress-4DMS directeur Marcel Kranenburg is zelf ook gek van wielrennen

Impress-4DMS is één van de grootste digital marketingbureaus voor omnichannel klantcommunicatie. Zij zijn specialist op het gebied van data- én resultaatgedreven marketingcampagnes en Marketing Automation. Ze doen dit voor vele merken cq. bedrijven, waaronder banken, verzekeraars, zorginstellingen, uitgeverijen, onderwijsinstellingen en het MKB.

Investeren voor een goede kwaliteit

De markt van fysiek printen en verpakken van documenten is sterk in beweging. Het gaat steeds meer naar digitale communicatievormen en communicatie wordt steeds persoonlijker en interactief. Ze weten bij Impress-4DMS dus als geen ander dat meegaan en investeren in nieuwe technologie essentieel is voor een goede kwaliteit! Dit geldt natuurlijk ook in de wielersport en de manier waarop je aan de top kan komen. Daarom ben ik erg blij dat Impress-4DMS mijn nieuwste sponsor is en dat ze mij helpen in mijn ontwikkeling. Want zoals Impress-4DMS directeur Marcel Kranenburg, die zelf ook gek van wielrennen is, zegt: “als zich een kans voordoet om je te versterken, dan moet je die meteen oppakken!” Ik hoop dan ook mede door de steun van Impress-4DMS in juli tijdens het Talent ID Camp van Team Novo Nordisk indruk te maken!