NCK 2019

onderweg tijdens NCK 2019
Met de tijdritfiets op het podium, klaar maken voor de start van het NCK 2019
Bijna starten (foto: WillyVis Foto)

Dit weekend stond mijn laatste wedstrijd van dit wegseizoen op het programma. Het Nederlands Club Kampioenschap (NCK 2019). Een ploegentijdrit van 35 kilometer. Omdat we om 10:04 moesten startten, stond de wekker wel heel vroeg. Om 5:00ur ging de wekker namelijk al. Dus opstaan, eten maken, ontbijten, omkleden, regen spullen mee en gaan. Samen met Gerald, Ids en trainer Richard gingen we naar Dronten, de fietsen stonden achterin de bus bij Willy en Rens kwam op eigen gelegenheid naar Dronten toe. Toen we aankwamen gingen we direct even kijken waar de wind vandaan kwam. Er werd heel slecht weer voorspeld, maar eigenlijk viel het best nog wel mee. We besloten dus allemaal met dichte achterwielen te starten, in de hoop dat de wind niet opeens op zou komen zetten. Na de warming-up liepen we naar de start. We zouden niet al te hard starten, omdat het begin gevaarlijk was.

De start

Start NCK 2019
De start NCK 2019 (foto: WillyVis Foto)

Heel veel kon je in die eerste paar bochten niet winnen, dus heelhuids doorkomen was het enige wat we moesten doen. Dit bleek voor mij toch moeilijker dan gedacht. De ketting die eraf sloeg op een rotonde zorgde ervoor dat ik de controle over de fiets kwijtraakte. Ik gleed weg en voor ik het wist lag ik op de grond. Van tevoren was afgesproken dat bij pech de ploeg op mij moest wachten, wat ze perfect deden. Richard schoot snel te hulp en we probeerde zo snel mogelijk onze weg te vervolgen. Toch hadden we al veel tijd verloren en ik was uit mijn focus.

Desondanks pakte we het ritme weer op en reden op een goed tempo door. Achterop de dijk vloog mijn ketting er wederom af. Gelukkig kon ik hem er tijdens het doorrollen er terug op krijgen, waardoor we hier maar een paar seconden verloren. En weer terug in het ritme.

Pech onderweg

Weer onderweg na mijn valpartij tijdens NCK 2019
Weer onderweg na de valpartij tijdens NCK 2019 (foto: Erik Homan)

Toen we werden ingehaald door een ander team, werd Rens de berm in gereden. We waren nog maar met 3, dus we moesten wederom wachten *zucht*, dit ging niet als gehoopt. Ik dacht dat Rens was gelost en ging daarom langer op kop rijden. Het was erg lastig, omdat er heel veel zijwind stond. Het liggen in de tijdrithouding werd daarom op sommige punten ook onmogelijk, maar toch hielden we het tempo er goed in. Nadat mijn ketting er voor de derde keer afvloog, blokkeerde en er weer terug op kwam bereikte we de finish. Door alle pech zat er niet meer in dan een 30ste plaats met 41.8u/km gemiddeld. Ontzettend jammer, want er had voor ons 4 echt meer ingezeten! Ook jammer om het seizoen op deze manier af te sluiten, maar het is niet anders. De verwondingen vallen gelukkig mee, alleen wat schaafplekken en kneuzingen.

Einde van het seizoen 2019

Ik wil al mijn ploeggenoten bedanken voor dit mooie seizoen! Een seizoen dat, voor mij, volledig in het teken stond van het Talent ID Camp van Team Novo Nordisk. Ik ben nog steeds ontzettend trots om volgend seizoen voor dat team te mogen rijden. De rest van het seizoen liep niet zoals ik had gewild, maar ik weet dat de vorm goed is en ik heb onwijs veel stappen gemaakt dit seizoen. Daarvoor wil ik Richard Visscher, mijn trainer bedanken. Ondanks wat moeilijke momenten hebben we altijd de beste beslissingen genomen, wat zich dubbel en dwars heeft uitbetaald. Nu is het tijd om me voor te bereiden op het strandseizoen en het nieuwe avontuur. Ik heb er onwijs veel zin in en weet zeker dat er mooie dingen gaan gebeuren.

Hart van Oosterhout

Onderweg in 'Hart van Oosterhout', maar helaas loopt het wederom niet bij mij

Op zondag 29 augustus reed ik de wielerkoers ‘Hart van Oosterhout’. Ik wilde graag revanche voor mijn slechte koers in Naaldwijk. Maar eerlijk gezegd was ik eigenlijk niet volledig hersteld van die koers. Ik heb heel lang spierpijn gehad en voelde me niet fit. In de ochtend had ik dan zelf ook wel veel twijfels, maar eenmaal in de auto onderweg naar de koers veranderde dat. Ik had vertrouwen in mezelf, ik zou revanche nemen op Naaldwijk en een super sterke koers rijden, net zoals in Wateringen!

Ruim op tijd

Voor de start van wielerronde Hart van Oosterhout aan het inrijden op de rollerbank

We waren er ruim op tijd, waardoor ik goed het rondje kon verkennen. Een leuk rondje is het Hart van Oosterhout, maar met heel veel hobbels. Ik probeerde er alles aan te doen om van voren te starten, maar dit keer was er wel weer een soort loting. Ik startte dus op de tweede rij, in plaats van de eerste. Maar de tweede rij is nog steeds goed van voren, dus nog geen man overboord. Het startschot viel, maar ik kwam niet in mijn pedaal. Ik zat ergens in het midden van de groep, maar door het vele versnellen na de bochten verloor ik nog meer posities. Er zat niks op, ik ben verre van de explosiefste in het peloton, maar vandaag kwam ik wederom weer niet vooruit. Ik werd dus wederom redelijk snel gelost, echter kwam ik dit keer wel in een groepje. Helaas kwamen we niet meer terug bij het peloton.

De wedstrijd is voorbij

Een leegloper tijdens de wedstrijd Hart van Oosterhout, uitrijden was helaas onmogelijk

Na 6 rondes wist ik eigenlijk al dat de wedstrijd voorbij was. We bleven wel samen werken, maar toen het peloton voorbij kwam reed ik lek, een leegloper. Langzaam liep de lucht weg uit mijn achterwiel. Ik hoopte de wedstrijd toch nog uit te kunnen rijden, maar met nog 8 rondes te gaan was het klaar. Ik had nog recht op een rondevergoeding, maar doordat ik al gelost en gedubbeld was had dat weinig zin. Dan zou er veel stress zijn met het wisselen van een wiel, om vervolgens drie rondes later uit koers gehaald te worden. Ik meldde me dus af bij de jury en mijn wedstrijd zat erop.

Het lichaam is op

Eigenlijk kan ik maar één conclusie trekken: het lichaam is moe, leeg, op. Morgen ga ik langs de huisarts voor een kleine blessure en het laten checken van mijn lichaam. Daarna zal ik samen met mijn trainer overleggen hoe het rest van het seizoen eruit zal zien. Hoe lang deze dip gaat duren weet ik niet, maar ik zal sterker dan ooit terugkomen.

Tijdrit training

Tijdens wedstrijd in Honselersdijk op de tijdritfiets
Bijna klaar voor de wedstrijd cq tijdrit training

Vandaag, 25 augustus, stond er voor mij een tijdrit training op het programma in de vorm van een wedstrijd. Het was geen KNWU-wedstrijd, maar werd georganiseerd door Wielervereniging Westland Wil Vooruit. Twee jaar geleden was ik hier ook, samen met papa en oom Rob, die ook beide keren reed. De grootste reden dat ik vandaag wilde starten, was omdat ik op de tijdritfiets van Rob mocht fietsen om te kijken of dit iets is voor het NCK. NCK staat voor Nederlands Club Kampioenschap, een ploegentijdrit dus. Waarvoor ik inmiddels ben geselecteerd.

Start

Na een goede warming up kon ik bijna gelijk starten. 15 kilometer voor de boeg, dus direct hard van start. De eerste ronde reed ik de bochten véél te langzaam, omdat ik niet wist wat ik met een tijdritfiets kon. Ik ging de bochten met 36km/u door, terwijl dit de andere 2 rondes rond de 43km/u zat. Ook heb ik veel getest met het schakelen, de fiets beter leren kennen dus. Deze tijdrit training was toch ter voorbereiding op het NCK en ik telde ook niet mee in de uitslag. Dit komt omdat ik qua leeftijd nog geen A- of B-renner ben, maar een junior.

95 Procent

Onderweg in de tijdrit wedstrijd, maar voor mij is het een tijdrit training
Onderweg in de tijdrit

Ik heb dus niet 100% alles gegeven, maar 95% zeker wel. Ik had ook geen speciaal doel van tevoren, omdat ik de tegenstanders niet kende en ik ook niet wist hoe de fiets zou bevallen. Uiteindelijk kwam ik na 20:41,32 over de streep, wat gemiddeld 44.952 km/u was. Een tijd waar ik heel tevreden over ben, want vandaag hoopte ik 43,5km/u te rijden. Toch baalde ik wel een beetje dat het net geen 45 was. Ik had gister namelijk thuis in een grappende bui geroepen dat 45km/u gemiddeld wel heel mooi zou zijn.

UItslag van tijdrit wedstrijd bij wv Westland Wil Vooruit
De uitslag van deze tijdrit bij Wielervereniging Westland Wil Vooruit

Na afloop gaf Rob aan dat ik de fiets ook wel mee naar huis mocht nemen om verder te testen. Dat vind ik erg fijn. Ik zal dus de laatste puntjes op de i zetten richting het NCK, om daar te kunnen vlammen. Nu is het tijd om uit te rusten, want dinsdag is het alweer koers in Naaldwijk en zondag staat Oosterhout op het programma.

Profronde Westland

Gisteren reed ik voor het 1e in 6 maanden weer een echte wedstrijd: Profronde Westland. In verband met het Talent ID Camp van Team Novo Nordisk wilde ik de afgelopen periode geen risico’s nemen, waardoor ik vooral heb gefocust op de trainingen. Om de snelheid niet te verliezen reed ik wedstrijdjes op Zwift en sommige avondkoersen bij RWC Ahoy. Dit zijn trainingskoersen waarbij weinig risico’s genomen worden.

Volop in koers tijdens profronde Westland
Vol in focus tijdens Profronde Westland

Uitrijden

Voor mezelf had ik voor deze wedstrijd eigenlijk weinig doelen van tevoren gesteld. Uitrijden was belangrijk, omdat me dat vorig jaar, door een loszittend zadel, niet gelukt was. Verder stonden er 30 junioren op de lijst, dus top 20 zou prima zijn. Het idee was om samen met vriend en ploeggenoot Gerald naar Wateringen toe te fietsen, maar het weer dacht daar anders over. Papa en ik haalde Gerald daarom bij de club op met de auto en met zijn drieën gingen we naar Wateringen.

Onderweg merkte ik toch wel dat ik behoorlijk gespannen was. Ik wilde laten zien aan de concurrenten dat ik het had verdiend om naar Amerika te mogen. Het laten zien aan de ouders langs de kant die me hadden gevolgd, maar vooral ook aan mijzelf. Dit was het moment om aan mezelf te laten zien dat ik het ook in Nederland kan, dat ik ook hier bij de beste behoor. Na een uitgestelde start, omdat iemand (kuch kuch … Gerald! ….. kuch kuch) nummer 13 op zijn kop had opgespeld, konden we beginnen.

Tempo maken in de koers

De koers

Direct in de eerste bocht was er een valpartij naast mij. Gelukkig had ik er geen last van, dus ik zat mooi bij het peloton. Omdat ik geen verwachtingen had, wilde ik vooral wat premies pakken. Ik zag wel hoe lang ik erbij kon blijven, ik zou in ieder geval wat premies mee naar huis nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Op één sprint na heb ik elke premieronde meegedaan voor de prijzen. Ook heb ik veel aangevallen in de koers. Het tempo lag de hele koers behoorlijk hoog en daardoor vergat ik voldoende te drinken. Zeker door het veel zweten, was 1 bidon in anderhalf uur niet genoeg. Met nog 4 rondes te gaan kreeg ik kramp. Ik besloot even mijn eigen tempo te rijden en snel wat te drinken, hierdoor kon ik wel door maar veel zat er niet meer op.

Verkeerd gegokt

Met bijna alle premie sprints meegedaan, dat loont de moeite!
Alle prijzen van de premie sprints

Toen de gevaarlijke mannen aangingen, gokte ik erop dat het peloton het gat dicht zou rijden. Daarna wilde ik het nog 1 keer proberen. Helaas werden de gevaarlijke mannen niet terug gepakt en gokte ik dus verkeerd. Door de opkomende kramp was ik ook niet meer in staat om de tegenaanval in te zetten. Een sprint met een uitgedund peloton dus. Meer dan een 10e plek zat er echt niet in. Toch wel heel tevreden over de vorm en hoe ik heb gekoerst. Deze wedstrijd geeft ondanks het eindresultaat wel heel veel vertrouwen voor de wedstrijden die nog komen.

Donderdag 11 juli – Megatraining

Vervolg op: Woensdag 10 juli

De megatraining zit er ook weer op. Vanochtend 9:00uur begonnen. Ronde 1 was interval voor de devo-renners en de 2 kandidaten voor het devo-team. Ik hoefde alleen maar het wiel voor me te volgen, wat geen enkel probleem was. Ronde 2 was waaierrijden. De waaier was niet geweldig, maar doordat we in Nederland veel op dit oefenen kon ik heel makkelijk energie besparen.

Ronde 3 was weer TTT, groep 3 dit keer. Klinkt tegenvallend, maar de eerste twee groepen waren enkel renners voor het devo-team. In groep 3 zaten de 3 sterkste junioren (waarvan ik de enige was die volgend jaar ook nog junior is). Ook dit ging soepel, omdat we de slipstream van de groepjes voor ons konden gebruiken. Ronde 4 was wederom een waaier, maar dan op een hoger tempo. Ik voelde me nog super goed. Dus toen Gleb me vroeg hoeveel rondes ik ging doen, zei ik dat ik er nog wel 1 aan vast zou plakken.

Echelon

De laatste ronde van deze megatraining zou de zwaarste zijn. Daarvoor waren we gewaarschuwd, maar dit was echt absurd! We moesten met 8 man in een waaier (wordt ook wel echelon genoemd) rijden. De auto zat direct achter ons en de rest van de groep zat achter de auto. Ik begon direct in de waaier. Ik hield het op 2 na als langste vol. Ging toen herstellen achter de auto. Voor hoe ver we kunnen spreken van herstellen als je constant 45km/h rijd op een behoorlijk glooiend wegdek. Na een minuut of 3 was het alweer mijn tijd om de echelon te joinen, wat ik keurig deed.

Toen ik terug kwam en opnieuw moest invoegen op plek 2 aan de rechterkant van de auto, kwam ik in een klein akkefietje met 1 van de Spaanse jongens. Hij wilde mij niet op die 2e plek laten rijden, terwijl dat vooraf afgesproken was. Aangezien hij geen Engels spreekt en deed alsof hij de Spaanse devo-renner niet hoorde, besloot ik de renner achter hem te waarschuwen. Daarna trok ik hem onder zijn zadel naar achter. Thomas Brown en Daniel (2 belangrijke begeleiders uit de staf) zagen dit en moesten enorm hard lachen. Ze gaven mij een compliment, omdat ik zo voor mezelf opkwam.

Akkefietje

Toen zaten we samen achter de auto. Hij rechts op plek 1 en ik links op plek 1. Hij moest invoegen in de waaier. Echter had hij geen energie meer over na de megatraining. Tot grote ergernis van iedereen, maar vooral tot die van Gleb, bleef hij zitten op zijn positie. Gleb had de klep van de auto openstaan zodat je beter kon herstellen en zei tegen mij: “Tom push, push! He need to go to the echelon”! Ik kan nu vertellen dat het best wel spannend is om op enkele millimeters van de bumper van een auto, met 53 km/h een renner weg te duwen. Maar het is me gelukt en ik kreeg complimenten van Gleb.

Toen was het helaas wel weer mijn beurt om in de echelon mee te draaien. Ik sprintte dus de auto voorbij, deed 5 beurten in de echelon en ging daarna weer terug achter de auto. De echelon bestond op het moment dat ik erbij kwam nog maar uit 4 in plaats van 8 renners. Ook achter de auto waren er nog maar 3 anderen aan het draaien en invoegen in de echelon. Iedereen was dus volledig naar de kl*te. Ik was ook super blij toen Gleb besloot de groep in te halen omdat de training erop zat. Zelfs het uitrijden deed nog pijn.

Gleb

Toen we terug waren bij het hotel zei Gleb dat het tempo gedurende de megatraining goed was. 156km met 35km/h gemiddeld, maar dat er wel wat flinke problemen waren! Deze problemen zouden we vanavond gaan bespreken. Ik was bang dat ik op het laatst bijvoorbeeld teveel had afgezien. Je moest het een harde training vinden, maar niet helemaal leeg zijn. Of misschien had ik andere fouten gemaakt. Daarom besloot ik alvast aan hem persoonlijk te vragen wat mijn grootste probleem was vandaag tijdens de megatraining. Zijn antwoord hierop was: “Nothing Tom. Your cadans was much better than yesterday and you performer really well today! I was impressed”. Toen ik dit aan Przemek vertelde, hij was namelijk al eerder gestopt omdat hij zaterdag en zondag een wedstrijd heeft, zei hij dat dit heel bijzonder was. Gleb had altijd wel iets te zeuren, dus dit was erg uitzonderlijk.

Blij en trots in mijn Novo pakje na de megatraining
Past prima, zo’n Novo pakje!

Nog niet denken aan thuis

Super blij mee natuurlijk, maar mijn benen! Przemek en ik zijn te moe om dit te vieren. We liggen dan ook beide in ons bed en kijken een beetje tv. De bingo van gisteren is verplaatst naar vandaag om 17:15uur en vanavond ook nog bikehandling games, pffff. Gelukkig heeft Gleb me morgen een hersteltraining beloofd en morgenavond wordt het feest. Zaterdag vliegt iedereen weer terug, dus morgenavond gaan we hier nog even flink genieten.

Als ik thuis kom denk ik niet dat ik nog herkent wordt. Jemig wat kan je bruin worden (en lijntjes krijgen) in een weekje zeg! Och thuis, nu nog maar niet aan denken. Het is hier veel te gezellig om nu al met thuis bezig te zijn. Hoewel trainingen met mijn vrienden thuis, de tour, tour de jour, vive le velo en de avondetappe wel op me wachten! Goed, ik kan nog wel een uur doortypen over van alles en nog wat, maar deze update is al onwijs lang geworden. Ik zal het daarom hier bij laten en zal vanavond nog een korte update sturen voor ik ga slapen. Bye all!

Complimenten

Hoi allemaal, een latertje dit keer. Gelukkig morgen alleen maar 1 rondje uitfietsen zonder opdrachten na de megatraining van vandaag. Daarna de fietsen in de fietskoffers stoppen en zorgen dat alles ingepakt is en in de avond een (pizza)party. De meeting met Gleb was prima. Hij gaf mij en Louis vandaag alleen maar complimenten, terwijl hij aan het zeuren was op alle andere sterke renners.

Het traingedeelte zit er dus eigenlijk op en wat een ervaringen heb ik opgedaan! Super veel leuke trainingen waarvan ik er zelf ook weer een paar van kan gebruiken en onwijs veel geleerd. Deze week is voor mijn gevoel echt super snel voorbij gegaan. Ik ga dan ook nog maar onwijs genieten van de laatste dag. Ontbijtje met pannenkoeken, wafels, koekjes en wat allemaal nog meer. Haha, nee was het maar zo’n feest. Misschien een pannenkoekje bestellen, maar we moeten uiteraard nog steeds goed op onze voeding letten. Zaterdag vlieg ik hier 10:00uur weg en ik land om 5:55uur op zondag op Schiphol, samen met Vaclav. Hij is Tsjechisch, maar heeft een overstap. Aardige gozer die ook in mijn BG group zit. Verder niet heel veel meer te melden, dus ik ga maar slapen. Welterusten en tot morgen!

Lees ook: Vrijdag 12 juli

Maandag 8 juli – Lactaat-test

Vervolg op: Zondag 7 juli

Klein kind voelen

Hoi allemaal, vandaag maar is een paar kortere updates sturen voor jullie leesplezier. Vanochtend moest Przemek al vroeg zijn bed uit (7:00uur), hij probeerde heel stil te zijn zodat ik door kon slapen. Niet geheel gelukt, maar ik ben vrij snel nog even 30 min in slaap gevallen. Om 9:30uur vond ik het wel tijd om te gaan ontbijten. Ik was als laatste van de hele groep en je mag hier niet alleen het hotel uit. Gelukkig kwam ik een hulpbegeleider tegen en die heeft me naar het restaurant gebracht, gewacht tot ik klaar was met eten en weer naar het hotel gebracht. Ik voelde me best een klein kind, maar ach alles voor de veiligheid. Daarna weer even terug in bed en gekeken naar tennis, want wielrennen is niet te ontvangen. Nu nog even de laatste voorbereidingen treffen voordat we de lactaat-test gaan doen. Ik doe hem tegelijk met Théo, de sterkste renner die hier. Ik denk dat ik het maar als een compliment beschouw dat ze mij ernaast hebben gezet. Ikzelf denk dat 40 minuten wel te doen moet zijn vandaag, maar we zullen zien.

Resultaten lactaat-test

De waardes van de lactaat-test. Bij 4,5 moest ik stoppen, maar ben er wel tevreden over.
Lactaatwaardes tijdens de test

De lactaat-test zit erop, moest stoppen op 4.5 lactaatwaarde. Het begin van de test ging niet heel soepel, omdat ze vergeten waren de weerstand op de kickr te zetten. 10 minuten een warming-up gehad met een cadans van 110 waarin ik toch al wat lactaat opbouwde. Toen we het ontdekte teruggegaan naar 130 Watt in plaats van door naar 160, de stap dus opnieuw gedaan en vrolijk verder. Het prikken in mijn oor was wel grappig, het bleef maar bloeden en mijn oor is nu heel raar. De gegevens van de test zal ik voor de echte kenners ook even delen. Vanavond nog bikehandling games en verder rust. Ik merk wel dat het typen in het Nederlands steeds lastiger wordt, omdat ik hier alles in het Engels doe. Mijn Engels is nog steeds niet perfect, maar iedereen begrijpt me en andersom (alhoewel, 2 Britten zijn toch echt niet te verstaan). Verder niks bijzonders, just daily routine. Bye.

Techniek training

Hi guys. Net klaar met de techniek training. Fietstikkertje met een rennende tikker, basketbal, kat- en muisspelletjes en een estafette. Hierbij moest je elkaar duwen én een bal in je handen hebben om door te geven. Ik had net de bal toegegooid gekregen toen John begon te duwen. Geen handen aan het stuur, een hobbel in het gras en een lullige valpartij was het gevolg. Gelukkig hebben we alle drie niks, John, ik en de fiets. Bij het laatste begon het opeens te regenen en niet zo’n klein beetje ook! Gelukkig konden we schuilen. Toen het weer droog was, terug naar het hotel gereden. Morgen een training van 4 uur en andere spelletjes. 7:00uur naar het ontbijt, dus dat word heel vroeg opstaan. Momenteel helemaal geen zin in, want hoeveel je hier ook rust, je blijft moe door de vele prikkels. Vanaf morgen begint het eigenlijk pas echt qua training (zeggen ze). Ik maak me nog geen zorgen, wetende dat mijn waardes goed zijn en ik tot de sterkere renners behoor. Hoop op een paar leuke oefeningen morgen, iets met de auto lijkt me wel leuk of toch liever intervallen op de heuvels. Naja, misschien een leuke droom. Dat is wel een dingetje hier, dromen zijn veel intenser dan thuis, je maakt ze bewuster mee en onthoud ze ook beter. Nu is het weer bedtijd, spreek jullie morgen allemaal wel weer!

Lees ook: Dinsdag 9 juli

Vrijdag 5 juli – Wachten

Tot ziens, het lange wachten is voorbij en komende dagen ben ik in Amerika om daar te vlammen op mijn fiets

Ontblote bil

Goedemorgen iedereen, de eerste stress zit er al op. Zit alles wel op de juiste plek? Ben ik wel op tijd? Wat nou als er toch opeens problemen zijn en ik niet mee kan? Maar gelukkig is alles uiteindelijk goed bevonden en nu wachten op de lange reis. Het was nog best wel wat gedoe, want mijn Dexcom (bloedglucosemeter) werd gevonden bij de bodyscan. Omdat het normaal gesproken in je buik zit, wilde de security toch even voelen. Dan denk je: ‘nou dat is misschien wel vreemd, zo’n man die aan je bil zit”. Nou t kan nog veel gekker! Afwijkende afmetingen (ik heb immers het allernieuwste model) en dus wilde hij het graag even zien! Stond ik daar om 6:30uur met een ontblote bil op het vliegveld.

Verder is alles prima gegaan, ik zit nu bij de gate te wachten tot die open gaat. Zo meteen mezelf maar afsluiten door mijn oortjes in te doen en muziek te luisteren, beetje slapen in het vliegtuig en daarna nog meer wachten. Als ik namelijk geland ben in Atlanta (12:09uur Amerikaanse tijd, 18:09uur NL), duurt het tot 15:45uur voordat ik word opgepikt door Team Novo. Mijn geduld wordt dus al aardig op de proef gesteld, maar wetende dat de reis nu echt gaat beginnen komt dat vast wel goed. Nog eventjes en dan ben ik weg en ga ik vlammen op mijn fiets in Amerika.

Aangekomen

Hoi hoi, daar zijn we weer! Vlucht is achter de rug. Verliep vrij soepel. In het begin geslapen en om het uur wakker geschreeuwd door irritante kleine kinderen (later werd het iedere 20 minuten). Vliegtuigvoedsel was goed te doen, maar volgens mij willen ze dat elke persoon 2 stoelen moet gaan reserveren. Pffff, zo lang goed letten op je voeding en dan in het vliegtuig moeten kiezen uit pizza of croissant. Gelukkig had ik mijn broodjes ei mee en kregen we als ontbijt ook een omelet. Ik sta nu in de mega rij om mijn ESTA goed te laten keuren en daarna is het mijn fiets en koffer ophalen en dan nog meer wachten op mijn pick-up.

Gelukkig voldoende muziek en podcasts gedownload, dus ik zal me vast wel vermaken. Benieuwd hoe alle mensen zullen zijn zo meteen. Ik kan straks alvast met ongeveer 10 andere kennismaken, want er staat ook nog een busreis van minstens 1,5uur op mij te wachten. Maar ik klaag niet, want sommige van jullie hebben vandaag nog toetsen moeten maken. Dan heb ik het toch een stuk beter.

Deze kledingset kreeg ik bij aankomst in het hotel van Team Novo Nordisk. Kan niet wachten tot ik het daadwerkelijk mag dragen.
Kledingset van Team Novo Nordisk

Slapen

Voor mij is het nu zo goed als bedtijd. 22:08uur en dus bij jullie nog eens 6 uur later. Dat betekent dat ik afgezien van mijn slaapjes in het vliegtuig al 24 uur wakker ben. Best vermoeiend dus voor een eerste dag, ondanks dat het bijna alleen maar wachten was. De pick-up was te laat, wat volgens de jongens die hier vaker zijn geweest niet verassend was. Na 6h wachten op het vliegveld in Atlanta was ik dus blij dat ik kon vertrekken.

De reis bleek langer dan gedacht, 2.5 uur. Pffff in een auto zitten en niet slapen terwijl je wel heel moe bent (als je slaapt vererger je de jetlag) is best wel heel moeilijk! Toen we hier aankwamen was het voor mij een grote chaos, we kwamen het hotel binnen en werden ontvangen door development renners (devo) en staff. Ik heb direct allemaal Team Novo Nordisk spullen gekregen en daarna gingen sommigen aan hun fiets sleutelen, maar ik besloot samen met een paar anderen eerst te gaan eten. Na het eten dus wel zelf mijn fiets in elkaar gezet, wat nog best wel een gedoe was. Nu lig ik op mijn kamer, die ik deel samen met een Poolse renner uit het devo-team. Een aardige jongen, maar Pools Engels is soms moeilijk te verstaan.

Een voordeel van mijn MODY is dat ik niet gecontroleerd hoef te worden om 2:00uur vannacht, de rest zal allemaal wakker gemaakt worden. Nu is het tijd om te slapen, want morgen mag ik direct aan de bak met een van mijn favoriete onderdelen, de tijdrit! Ondanks dat hij voor mij veel te kort is, slechts 5 km, gaan we er alles aan doen om de training zo goed mogelijk te doen (techniek of snelheid weet ik nog niet). Verder hebben ze het rustig gehouden morgen, gelukkig maar! Jullie liggen vast allemaal al te slapen, en nu is het voor mij ook echt tijd om naar dromenland te vertrekken. Ik ben echt heel moe, dus denk dat ik wel lekker zal slapen in mijn 2 persoonsbed.

Lees ook: Zaterdag 6 juli

Districtskampioenschap tijdrijden

Tijdrit in de avond bij de roeibaan van Zevenhuizen
Totale focus vlak voor de start van mijn tijdrit
In volle concentratie voor de start

Afgelopen woensdag was het tijd voor het districtskampioenschap tijdrijden. Eindelijk weer een wedstrijd dus. Het was een thuiswedstrijd voor mij, aangezien het plaats vond op de Roeibaan in Zevenhuizen. Een prachtig parcour, maar daar had ik deze keer geen oog voor. Opvallend genoeg had ik weinig zenuwen. Ik had de deelnemerslijst gezien en wist dat er weinig te halen viel voor mij. Mijn tijdrit zo goed mogelijk voorbereiden en hopen op top 20 was dan ook het enige wat ik kon doen. Aangezien er altijd heel veel wind staat op de roeibaan had ik het aanbod van mijn oom afgeslagen. Ik had zijn tijdritfiets mogen lenen voor training en het rijden van de districtskampioenschap tijdrijden. Met een dicht achterwiel zou je veel te snel de sloot in waaien. Ik reed dus op mijn eigen fiets met een opzetstuurtje. Precies vandaag was het natuurlijk een dag waarop het amper waaide. Toch de verkeerde keuze gemaakt dus!

De rit

Foto Willy Visscher

Desondanks zat ik helemaal in mijn focus en voerde ik mijn warming-up goed uit. Met nog 3 minuten te gaan kwam ik aan bij de start. Fiets ging gemakkelijk door de materiaalcontrole. Nog even een minuutje blijven fietsen en dan snel het startpodium op. Van tevoren had ik een goed plan gemaakt hoe ik de tijdrit wilde indelen. Een vlakke tijdrit rijden was mijn doel en dan in ronde 2 met wind mee even ietsjes herstellen. Ik startte redelijk snel, maar kwam al rap terug bij mijn plan. Alles uit de kast halen was mijn doel en het voelde goed om mezelf weer eens flink te testen. Ik was ruim 2,5 week ziek geweest voor het districtskampioenschap tijdrijden waardoor ik niet kon trainen.

Na de finish

Alles gegeven

Toen ik over de streep kwam had ik geen idee hoe ik had gereden. Met een gemiddelde van 42.3 op mijn Wahoo-kilometerteller, was ik ook niet tevreden. Ik kwam terug bij de ploegleiderswagen waar ik even ging uitfietsen. Daarna naar papa toe die een foto van de uitslag had gemaakt. 15e, met een gemiddelde van ruim 43km/h. Toch niet slecht dus! Ik ben blij dat ik mezelf weer heb kunnen testen. Ben tevreden met waar ik sta. Ik heb alles uit mijn tijdrit gehaald en kan met een goed gevoel verder in mijn voorbereiding op Amerika!

Regeldat regelt het gewoon

Fantastisch dat Regeldat uit Apeldoorn sinds kort ook een sponsor van mij is. Dat doen ze gewoon!

Regeldat zorgt voor full service eventbeleving. Zij organiseren zakelijke evenementen én voeren ze uit. Marcel en Karin Bouwmeester regelen dat gewoon! Zij doen dat op basis van kennis, kunde én creativiteit. 

Altijd net iets anders, maar met een gezonde dosis nuchterheid. Daarin hebben we elkaar gevonden, want ik wil mij op mijn racefiets graag onderscheiden, maar wel op mijn eigen nuchtere manier!

Omloop van Borsele

Zondag 28 april mocht ik starten in de EPZ Omloop van Borsele. Mijn eerste UCI wedstrijd ooit! De opstelling bestond uit een districtsteam. Er waren 5 jongens geselecteerd uit heel Zuid-Holland en ik zat erbij!

Voorbereiding

Ter voorbereiding kwamen we als ploeg vrijdag al bij elkaar

Op vrijdag waren we al bijeen gekomen ter voorbereiding voor de Omloop van Borsele. Om elkaar te leren kennen en een rondje te fietsen. Het was een leuke groep met gezellige jongens. We moesten zelf het parcours goed verkennen zodat we wisten waar we van voren moesten zitten. Dit had ik dus gedaan, hierdoor wist ik dat ik na drie kilometer goed voorin moest zitten. Het was dus hopen op een goede loting, iets wat voor mij nog niet eerder goed heeft uitgepakt. Maar eens moet de eerste keer zijn, toch?! Met die gedachten en vol goede moed ging ik de wedstrijd in. Wel merkte ik dat ik extreem nerveus was en een klein beetje schrik in de benen had. Ik had de nacht ervoor namelijk gedroomd dat ik mijn knie ging breken tijdens de wedstrijd. Hierdoor zou ik dan ook niet naar het Talent ID Camp in Amerika kunnen. Dromen zijn bedrog, maar toch……..

De loting

Achteraan geloot, dus het papier was al bijna vol toen ik mocht inschrijven
Het papier was al bijna vol toen ik mocht inschrijven

Bij de loting bleek ik alweer pech te hebben, ik stond weer helemaal achteraan. Ik moest dus proberen zo snel mogelijk naar voren te komen. Na een minuut stilte voor Robbert de Greef en wat uitstel, door veel valpartijen bij de koers van de junioren-dames, gingen we van start in de Omloop van Borsele. Helaas lukte het me niet om van voren te komen, ik kon wel iets opschuiven maar het was niet voldoende. Na 3 kilometer was er een valpartij in het midden van de groep. Precies in de bocht waarvoor ik mezelf had gewaarschuwd. Hierdoor kwam ik bijna stil te staan achterin het peloton. Het werd opnieuw versnellen, gaten dichtrijden en op de smalle weggetjes naar voren proberen te komen.

Achteraan geloot helaas
Achteraan geloot helaas
Ik hoef maar zo'n 130 man in te halen straks
Ik hoef maar zo’n 130 man in te halen straks

Jammer genoeg bleek dit moeilijker dan gezegd. Ik kwam maar niet naar voren én door een gat voor mij, moest ik lossen. Het is vrij frustrerend wanneer je een gat ziet vallen, niet vermoeid bent, maar het gat niet kan dichten. Dit kwam vooral omdat we schuin tegenwind hadden en we al boven de 50km/u reden. Met een cadans van 116 op het zwaarst is het moeilijk nog een gat dicht te rijden. Dit lukte me ook niet, ik kwam gewoon kracht en snelheid tekort op dat moment. Ik baalde enorm, want ik voelde me goed in de groep en had niet het idee dat we heel hard reden.

Een UCI wedstrijd is dan toch wel anders

Toen ik eraf lag kwamen alle auto’s mij passeren. Dit was voor mij de eerste keer dat het een enorme karavaan was. Om eerlijk te zijn was dit best spannend. Een UCI wedstrijd is dan toch wel anders dan andere klassiekers. Auto’s die voorbij razen op een kleine afstand en met een toeter aangeven dat ze eraan komen. Vervolgens staan ze weer stil, omdat er een renner lek heeft of zo en dan mag je als renner auto’s gaan ontwijken. Hierbij nam ik niet teveel risico’s, vooral doordat ik merkte dat mijn Amerikaanse droom heel erg in mijn hoofd zaten. Onwijs vervelend natuurlijk, want met angst kan je net zo goed niet starten. Dit is dan ook een punt van aandacht komende tijd, want er staan nog genoeg wedstrijden op de planning.

Het feest is voorbij

Het feest is voorbij na 30 kilometer, ik werd uit koers gehaald door de bezemwagen. Met een gemiddelde van 43,2km/u uit koers gehaald worden was voor mij een nieuwe ervaring. Niet eens super vermoeid zijn was echter nog vreemder. Het was een slechte wedstrijd en ik kan ook niks anders dan mezelf hiervoor de schuld geven. Ik weet dat hier heel veel meer in had gezeten, uitrijden had zeker mogelijk geweest. Ook weet ik precies waar ik wél in een gaatje had kunnen en moeten duiken. Zelfs zonder dat het catastrofale gevolgen zou hebben. Er zijn dus zeker nog veel verbeterpunten, want uitrijden had eigenlijk geen probleem mogen zijn. Het tempo was goed te volgen in de groep en er werd niet extreem nerveus gekoerst. Ik heb wel veel geleerd en ben een UCI ervaring rijker. Ik weet waaraan ik moet gaan werken, zodat de volgende wedstrijden beter gaan dan deze.