Hoek van Holland – Den Helder 2019

Met z'n 3tjes voor de grote groep uit, op weg naar de finish

Vandaag stond Hoek van Holland – Den Helder met rood omcirkeld in mijn agenda. Na een teleurstellend eind van het seizoen was ik erop gebrand om het nieuwe seizoen goed te beginnen. 135 kilometer over het strand knallen, waar alleen de beste kan winnen. Al voor de start wist ik dat winnen onmogelijk was, gezien het feit dat er heel wat (ex-)profs meededen. Ik had mezelf dus persoonlijke doelen gesteld, maar gezien het feit dat dit de eerste strandrace van het seizoen was en ik op mijn nieuwe fiets van start ging, had ik geen idee wat ik kon verwachten. Wat wel opvallend was ten opzichte van andere seizoenen was het aantal namen van leeftijdsgenoten. Er waren opvallend veel renners die zich toch beseften dat het strand naast leuk, ook een erg goede voorbereiding is.

Mijn nieuwe beachracer uitproberen zodat ik het strandseizoen goed kan starten tijdens Hoek van Holland - Den Helder 2019
Mijn nieuwe beachracer uitproberen

Blauwbekken

Ik had vanochtend goed warm gereden en het een en ander getest, maar na ruim een halfuur blauwbekken met 1000 andere deelnemers om 7:30 ‘s ochtends ben je dat snel vergeten. Mijn start was goed, maar doordat het heel druk was moest ik toch corrigeren om op mijn fiets te blijven. Hierdoor verloor ik snelheid en tijd. Helaas was het onmogelijk nog snel naar het peloton te springen. Gelukkig heb ik deze wedstrijd al vaker gereden en zodoende wist ik dat het nog een heel eind was. Geen paniek en gewoon in een groepje de schade beperken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kwam in een groepje en langzaam pakte we wel wat mannen terug. Vlak voor IJmuiden kwamen er wat basisleden bij, waardoor de groep te groot werd. De samenwerking was weg en de snelheid ging eruit.

Zonneveldje

Wat zout water en zand met je fiets doet
Beetje olie erbij en weer gaan!

Gelukkig waren we snel in IJmuiden en konden we na de pont opnieuw beginnen. Toch ging dit anders dan gepland, er kwamen juist alleen nog maar meer mensen bij… ik probeerde daarom maar een Zonneveldje te doen, als laatste het strand weer op, zodat ik qua tijd voor zou liggen op de groep. Leuk bedacht, maar als je dan ook nog een slippertje maakt in de afdaling wordt het wel heel lastig om terug te komen. Ik heb bijna 2 minuten achter het peloton aangereden, maar op wilskracht wist ik terug te komen. Even uithijgen en daarna weer meedraaien op kop. Maar helaas was de groep weer te groot en zat er geen tempo in.

Naar voren sprinten

Ik heb nog geprobeerd om samen met een paar anderen waaiers te trekken, om zodoende de groep kleiner te maken, maar ook dit mocht niet baten. Dan maar wachten op de Lagune, dé plek om de schifting te maken. Ik startte goed voorin de groep, maar er zaten toch nog wat mensen beter dan ik. Zo kwam ik rond plek 20 van deze groep bij de betonplaten die omhoog gingen. Naar voren sprinten was wat ik moest doen, dus gaan! Zo ging ik naar de 3e plek in het groepje. Toen we weer het strand op gingen reed ik een goede afdaling en ik zat mee in een groep van 7, maar guess what?!

Geen van der Poeltje

Met z'n 3en voor de grote groep aanrijden. Lekker samengewerkt, waardoor het hard ging
Klein groepje, goed samenwerken, hard rijden, heerlijk!

ECHT GEEN SAMENWERKING! Behoorlijk frustrerend, dus toen maar alleen door. Maar met de wind schuin tegen, is het toch wat lastig. Gelukkig kwamen er uiteindelijk 2 bij en konden we dus met 3 door. Ik wist dat de groep zou proberen ons terug te pakken, maar als dit niet snel gebeurde zouden ze het opgeven. Ik gaf aan dat we vol door moesten en de andere 2 geloofde gelukkig in mijn plan. Toen we zagen dat de groep weer stil viel, konden ook wij het tempo iets aangenamer maken. We bouwde onze voorsprong alleen maar verder uit en we haalde nog behoorlijk wat mensen in. Goed blijven eten en drinken, geen Van der Poeltje vandaag, blijven eten, blijven drinken, ook al heb je daar helemaal geen zin in.

Melkzuur

Als 46ste over de finish, kapot maar trots op mijn prestatie
Kapot, maar trots op mijn prestatie

En toen kwam eindelijk de finish in zicht. De strandafgang in Den Helder is altijd hetzelfde, veel te stijl om op te fietsen, maar je bent veel te kapot om hem op te rennen. Met het melkzuur tot in het puntje van je neus en de kramp in je kuiten maar zo snel mogelijk omhoog, De fiets weer opspringen en zo snel mogelijk naar het sportveld. Uiteindelijk wist ik ook nog de sprint van mijn groepje te winnen. Achteraf had ik voldoende voorsprong om deze te kunnen laten lopen, maar een sprint winnen is altijd leuk.

Mooie start van het seizoen

Uiteindelijk was dit alles goed voor een 46ste! plek in de Buff strandrace Hoek van Holland – Den Helder en een eerste plek onder de 18! (Geen echt klassement, maar toch leuk om te weten). Mijn tijd was 3h46 minuten, en daarmee was ik maar 15 minuten langzamer dan winnaar Coen Vermeltfoort. Want vorig jaar had ik al een half uur verloren in IJmuiden op de winnaar. Ik reed de 135km toen in 4h58, dus dit is een enorme verbetering. Een mooi begin van het nieuwe (strand)seizoen dus! Op naar de volgende.

Vrijdag 12 juli – De laatste dag

Vervolg op: Donderdag 11 juli

De laatste dag is aangebroken en de laatste training zit erop. 2 uurtjes met een soort van recovery ride. Tijdens de training werden er super veel foto’s gemaakt door een professionele fotograaf en het was vooral veel dollen met z’n alle. Daarna was het lunchen en zo meteen alles maar inpakken. Kleine correctie, ik vertrek om 10:00uur vanaf het hotel. De vlucht zelf is pas rond 15:00uur. Toch jammer dat het de laatste dag is en deze week op zijn eind loopt, want ik was net gewend aan het weer hier zo. Vandaag vond ik het gewoon lekker buiten, terwijl de omstandigheden niet veranderd zijn. Ik ga nu maar naar beneden om alles in te pakken.

Op deze laatste dag nog een foto laten maken van mij met mijn nieuwe vriend Przemek
Een foto van mij met Przemek, zodat jullie ook een beeld bij zijn naam hebben.

Alles op een rijtje

Hoi allemaal, het lijkt nu dan toch echt allemaal over. Przemek en de devo’s zijn weg, ik heb de kamer dus op de laatste dag volledig voor mezelf. Een mooi moment om alles voor mezelf op een rijtje te zetten, wat ik doe met dit bericht. Het zal lang worden, maar ik zal het afgelopen jaar voor iedereen zo duidelijk mogelijk beschrijven. Ik weet namelijk dat lang niet iedereen in deze groep altijd mijn keuzes heeft begrepen en soms waren mensen het er niet mee eens.

In dit bericht ga ik terugblikken op de keuzes en ze toelichten, omdat ik denk dat nu het moment is gekomen om het hele verhaal te vertellen en niet alleen al het goede. Om de stilte een beetje op te vangen heb ik mijn muziekbox maar aangezet en luister ik wat muziek. De pizza party op deze laatste dag was goed, we hadden heel veel pizza, maar natuurlijk wel met een volkoren bodem. Er waren ook heerlijke sandwiches en salades (ja ik weet het, ik én een salade, ik heb me veel verbaasd over mezelf deze week én niet alleen op fiets gebied).

Dit seizoen

Dit hele seizoen heeft in het teken gestaan van dit kamp. Topsport en mensen met diabetes inspireren, niks is mooier dan dat. Ik ben onwijs dankbaar dat ik deze kans heb gekregen, want dat was het. Omdat topsport altijd een droom is geweest heb ik het nooit echt voor mogelijk gehouden tot vorig jaar tijdens Tour de Junior. Zoals velen van jullie al weten werd ik daar benaderd door Daan Kool, wie nu heel goed rijd op het EK baan voor junioren!

Hij heeft mij ervan overtuigd actie te ondernemen, waarvoor ik hem ontzettend dankbaar ben. Zonder dat bericht had ik nooit de stap genomen om me aan te melden voor het kamp. Toen ik hoorde dat ze geïnteresseerd in me waren en graag wilde weten hoeveel ik trainde, voelde ik me al super vereerd en het gaf een enorme moraal boost. De winter was wederom niet vlekkeloos, veel griepjes hielpen niet in de opbouw van het seizoen. Desondanks kreeg ik in februari te horen dat ik geselecteerd was, dat moment zal ik nooit vergeten.

Het moment

Nog voordat de filo les was afgelopen las ik het bericht en ik liep direct de klas uit. Ik belde naar huis en vertelde het aan papa en mama. Ik heb nog nooit zo lekker door de regen gefietst. Wanneer ik aan dat moment terug denk, krijg ik nog steeds kippenvel. Ik was super gemotiveerd om mijn trainingen tot in perfectie uit te voeren en was erg blij met de schema’s van Richard, mijn trainer.

Het seizoen begon niet al te best met 2 valpartijen in NWO, waar ik fysiek niet veel aan overhield, maar mentaal was ik daardoor gebroken. Het geluk in klassiekers is nog niet aan mijn zijde, maar dat zal veranderen. In de volgende wedstrijden verliep het ook niet geweldig, de angst om te vallen en niet naar hier te kunnen was groot. Ik had al een behoorlijke marge voor Amerika wedstrijdvrij genomen, om deze kans zo klein mogelijk te maken.

Angst

De wedstrijden die ik verder nog reed gingen voor geen meter en mijn laatste wedstrijd heb ik wegens ziekte af moeten zeggen. Ik was echt ziek op dat moment, maar voor mij was dat een kleine opluchting. Ik zag op tegen de wedstrijden en zocht allerlei andere manieren om mijn snelheid te trainen met een zo klein mogelijke kans op ongelukken. Het werd dus veel Zwiften, wat ook nog eens erg leuk was om te doen. Richard was het hier echter niet mee eens. Na een goed gesprek hebben we samen besloten dat ik wat wedstrijden op de club zou rijden zonder risico te nemen. Ik kreeg zeer uitgebreide trainingsschema’s die ik zo goed mogelijk heb gevolgd, dus ook de trainingskoersen waren onderdeel van de voorbereiding. Op 1 slechte dag na, waarbij mijn banden op waren, ik aanlopende remmen had en een slag in beide wielen, ging dit erg goed.

Dankbaar

Gelukkig heb ik door een goed opgezet sponsorplan veel mooie contacten opgedaan, waaronder Remco’s cycle service, Diabetes Classic, Prins Interim én Koers in Zicht. Natuurlijk mogen de veel donaties op Talentboek ook niet ontbreken. Dit met elkaar maakte het mogelijk om me perfect voor te bereiden op dit seizoen. Ik ben al mijn sponsoren en iedereen die heeft gedoneerd ontzettend dankbaar!

Goede vrienden

Naast de wedstrijden heb ik dit jaar erg veel getraind. Vooral de laatste paar maanden bestonden mijn dagen uit school en training. Dit was ook lang niet altijd makkelijk, lange duur ritten zijn best saai in je eentje. Gelukkig heb ik goede vrienden die graag meegaan en de trainingen leuker maken. Iedere woensdag trainen met de jongens van de club en in de koersen was Gerald er om mij over te halen toch te starten. Gabriël was er voor de lange duurtrainingen, die ik alleen niet had volgehouden. Ook Tom W was er altijd voor de laatste motivatie. Bedankt boys, jullie weten niet hoe belangrijk jullie voor me zijn.

Opofferingen

Veel trainen betekende ook weinig tijd voor vrienden en familie. Dit is lang niet altijd makkelijk, niet voor mij maar ook zeker niet voor hen. Tijd voor vrienden na school of na het training is er eigenlijk niet. Natuurlijk kan ik soms appen, maar de laatste keer dat ik echt heb afgesproken is ondertussen al heel lang geleden.  Ook voor familie is er soms weinig tijd. Zo ben ik nu bijvoorbeeld niet thuis op Gijs zijn verjaardag en de dag waarop hij het viert, maar ook ben ik weinig bij verdere familie en vrienden. Soms is dat lastig, maar voor topsport zijn opofferingen nodig en ik ben onwijs blij dat mijn familie mij hierin support. Opa’s, oma’s, tantes en ooms onwijs bedankt voor alle steun!

Thuis

En dan nog thuis: Gijs, papa mama en Tiamo. Pfff, wat een stress! Een nieuw huis, Amerika en uiteraard hier en daar kleine probleempjes. Ik weet dat ik niet altijd even gezellig was en ook was ik weinig beneden. Desondanks zijn jullie er altijd voor me geweest. Mama die altijd maar weer speciaal voor mij moet koken, papa die vaak tot laat nog met mijn fiets bezig is en Gijs die altijd mijn chagrijnige buien moet opvangen.

Alles alleen doen is echt onmogelijk en ik ben onwijs blij met alle steun die ik heb gekregen. Ik laat het dan misschien iets te weinig merken, zeg te weinig bedankt of sorry, maar toch ben ik ongelofelijk blij met jullie. Alle steun, in de goede, maar vooral de slechte tijden. Wanneer ik het allemaal niet meer zag zitten, niet meer wist of ik goed bezig was of niet, er mentaal volledig doorheen zat, waren jullie er om me op te vangen. Bedankt pap, mam en Gijs. Jullie steun is het belangrijkste van allemaal. Jullie hebben me altijd 100% gesteund en geholpen waar het kon. Zonder jullie had ik nooit kunnen bereiken wat ik nu heb bereikt!

Mijzelf verbaasd

Morgen, de echte laatste dag, vlieg ik naar huis, met onwijs veel nieuwe kennis. Ik heb er alles uitgehaald en ben onwijs blij met hoe alles gelopen is. Ik heb mezelf verbaasd over waartoe ik in staat ben. Op dit moment weet ik hoe sterk ik ben. Mijn doelen zijn bekend voor mij en ik weet dat ik goed bezig ben. Ik ben onwijs gemotiveerd voor de opkomende wedstrijden en weet zeker dat ik daar kan laten zien hoe sterk ik ben. Ik heb deze week laten zien dat ik niks onder doe voor jongens van 23, die ook 100% voor de sport leven. Het niveau in Nederland is hoog, maar ik ben er dit kamp van overtuigd geraakt dat ik daarin thuis hoor. Ik heb me nog nooit zo comfortabel gevoeld op de fiets.

Ik ga wat leuke criteriums uitzoeken en ga mooie dingen laten zien. Doordat ik er echt alles uit heb gehaald, voelt het ook nog niet als een stop. Ik, de renners en zelfs de staf zijn ervan overtuigd dat we elkaar nog gaan zien. Ik heb indruk gemaakt en ik heb er vrede mee dat ik morgen terugvlieg. Of ik nou volgend jaar in het juniorenteam mag rijden of niet, deze ervaringen nemen ze niet meer van me af. Komende tijd zullen er foto’s en een interview met mij verschijnen op de sociale media kanalen van Team Novo Nordisk. Allemaal even volgen dus! Nu ga ik slapen, want het wordt morgen weer een lange dag. Het was een week om nooit te vergeten, bedankt iedereen!

Lees ook: Back home again

Donderdag 11 juli – Megatraining

Vervolg op: Woensdag 10 juli

De megatraining zit er ook weer op. Vanochtend 9:00uur begonnen. Ronde 1 was interval voor de devo-renners en de 2 kandidaten voor het devo-team. Ik hoefde alleen maar het wiel voor me te volgen, wat geen enkel probleem was. Ronde 2 was waaierrijden. De waaier was niet geweldig, maar doordat we in Nederland veel op dit oefenen kon ik heel makkelijk energie besparen.

Ronde 3 was weer TTT, groep 3 dit keer. Klinkt tegenvallend, maar de eerste twee groepen waren enkel renners voor het devo-team. In groep 3 zaten de 3 sterkste junioren (waarvan ik de enige was die volgend jaar ook nog junior is). Ook dit ging soepel, omdat we de slipstream van de groepjes voor ons konden gebruiken. Ronde 4 was wederom een waaier, maar dan op een hoger tempo. Ik voelde me nog super goed. Dus toen Gleb me vroeg hoeveel rondes ik ging doen, zei ik dat ik er nog wel 1 aan vast zou plakken.

Echelon

De laatste ronde van deze megatraining zou de zwaarste zijn. Daarvoor waren we gewaarschuwd, maar dit was echt absurd! We moesten met 8 man in een waaier (wordt ook wel echelon genoemd) rijden. De auto zat direct achter ons en de rest van de groep zat achter de auto. Ik begon direct in de waaier. Ik hield het op 2 na als langste vol. Ging toen herstellen achter de auto. Voor hoe ver we kunnen spreken van herstellen als je constant 45km/h rijd op een behoorlijk glooiend wegdek. Na een minuut of 3 was het alweer mijn tijd om de echelon te joinen, wat ik keurig deed.

Toen ik terug kwam en opnieuw moest invoegen op plek 2 aan de rechterkant van de auto, kwam ik in een klein akkefietje met 1 van de Spaanse jongens. Hij wilde mij niet op die 2e plek laten rijden, terwijl dat vooraf afgesproken was. Aangezien hij geen Engels spreekt en deed alsof hij de Spaanse devo-renner niet hoorde, besloot ik de renner achter hem te waarschuwen. Daarna trok ik hem onder zijn zadel naar achter. Thomas Brown en Daniel (2 belangrijke begeleiders uit de staf) zagen dit en moesten enorm hard lachen. Ze gaven mij een compliment, omdat ik zo voor mezelf opkwam.

Akkefietje

Toen zaten we samen achter de auto. Hij rechts op plek 1 en ik links op plek 1. Hij moest invoegen in de waaier. Echter had hij geen energie meer over na de megatraining. Tot grote ergernis van iedereen, maar vooral tot die van Gleb, bleef hij zitten op zijn positie. Gleb had de klep van de auto openstaan zodat je beter kon herstellen en zei tegen mij: “Tom push, push! He need to go to the echelon”! Ik kan nu vertellen dat het best wel spannend is om op enkele millimeters van de bumper van een auto, met 53 km/h een renner weg te duwen. Maar het is me gelukt en ik kreeg complimenten van Gleb.

Toen was het helaas wel weer mijn beurt om in de echelon mee te draaien. Ik sprintte dus de auto voorbij, deed 5 beurten in de echelon en ging daarna weer terug achter de auto. De echelon bestond op het moment dat ik erbij kwam nog maar uit 4 in plaats van 8 renners. Ook achter de auto waren er nog maar 3 anderen aan het draaien en invoegen in de echelon. Iedereen was dus volledig naar de kl*te. Ik was ook super blij toen Gleb besloot de groep in te halen omdat de training erop zat. Zelfs het uitrijden deed nog pijn.

Gleb

Toen we terug waren bij het hotel zei Gleb dat het tempo gedurende de megatraining goed was. 156km met 35km/h gemiddeld, maar dat er wel wat flinke problemen waren! Deze problemen zouden we vanavond gaan bespreken. Ik was bang dat ik op het laatst bijvoorbeeld teveel had afgezien. Je moest het een harde training vinden, maar niet helemaal leeg zijn. Of misschien had ik andere fouten gemaakt. Daarom besloot ik alvast aan hem persoonlijk te vragen wat mijn grootste probleem was vandaag tijdens de megatraining. Zijn antwoord hierop was: “Nothing Tom. Your cadans was much better than yesterday and you performer really well today! I was impressed”. Toen ik dit aan Przemek vertelde, hij was namelijk al eerder gestopt omdat hij zaterdag en zondag een wedstrijd heeft, zei hij dat dit heel bijzonder was. Gleb had altijd wel iets te zeuren, dus dit was erg uitzonderlijk.

Blij en trots in mijn Novo pakje na de megatraining
Past prima, zo’n Novo pakje!

Nog niet denken aan thuis

Super blij mee natuurlijk, maar mijn benen! Przemek en ik zijn te moe om dit te vieren. We liggen dan ook beide in ons bed en kijken een beetje tv. De bingo van gisteren is verplaatst naar vandaag om 17:15uur en vanavond ook nog bikehandling games, pffff. Gelukkig heeft Gleb me morgen een hersteltraining beloofd en morgenavond wordt het feest. Zaterdag vliegt iedereen weer terug, dus morgenavond gaan we hier nog even flink genieten.

Als ik thuis kom denk ik niet dat ik nog herkent wordt. Jemig wat kan je bruin worden (en lijntjes krijgen) in een weekje zeg! Och thuis, nu nog maar niet aan denken. Het is hier veel te gezellig om nu al met thuis bezig te zijn. Hoewel trainingen met mijn vrienden thuis, de tour, tour de jour, vive le velo en de avondetappe wel op me wachten! Goed, ik kan nog wel een uur doortypen over van alles en nog wat, maar deze update is al onwijs lang geworden. Ik zal het daarom hier bij laten en zal vanavond nog een korte update sturen voor ik ga slapen. Bye all!

Complimenten

Hoi allemaal, een latertje dit keer. Gelukkig morgen alleen maar 1 rondje uitfietsen zonder opdrachten na de megatraining van vandaag. Daarna de fietsen in de fietskoffers stoppen en zorgen dat alles ingepakt is en in de avond een (pizza)party. De meeting met Gleb was prima. Hij gaf mij en Louis vandaag alleen maar complimenten, terwijl hij aan het zeuren was op alle andere sterke renners.

Het traingedeelte zit er dus eigenlijk op en wat een ervaringen heb ik opgedaan! Super veel leuke trainingen waarvan ik er zelf ook weer een paar van kan gebruiken en onwijs veel geleerd. Deze week is voor mijn gevoel echt super snel voorbij gegaan. Ik ga dan ook nog maar onwijs genieten van de laatste dag. Ontbijtje met pannenkoeken, wafels, koekjes en wat allemaal nog meer. Haha, nee was het maar zo’n feest. Misschien een pannenkoekje bestellen, maar we moeten uiteraard nog steeds goed op onze voeding letten. Zaterdag vlieg ik hier 10:00uur weg en ik land om 5:55uur op zondag op Schiphol, samen met Vaclav. Hij is Tsjechisch, maar heeft een overstap. Aardige gozer die ook in mijn BG group zit. Verder niet heel veel meer te melden, dus ik ga maar slapen. Welterusten en tot morgen!

Lees ook: Vrijdag 12 juli

Dinsdag 9 juli – Mediatraining

Vervolg op: Maandag 8 juli

Wielertraining

Hoi hoi, weer een update. De training van vandaag was inderdaad zwaarder dan anders. 3h20 met ruim 34 gemiddeld. De opdracht van vandaag was wederom TTT en ik zat weer in de eerste groep. De 4 TTT blokken moesten in zone 3, wat een hartslag van 145-160 betekent en herstel tussendoor in zone 2. Hoewel lang niet iedereen zich aan de zones hield, vaak gingen we te hard, bleef ik er wel makkelijk bij. Ik heb nu voor het eerst spierpijn, maar dat heeft iedereen, dus dat is geen probleem. Recuperatie gaat vanaf nu dus ook meespelen. Zo meteen hebben we een mediatraining en vanavond nog meer spelletjes. Morgen allemaal wedstrijdelementjes en donderdag 5h30. Verder nog steeds heel veel rusten. Nu tennis aan het kijken vanuit bed. Volgende update komt misschien vanavond laat en anders morgen na de training

Mediatraining

Hoi allemaal, toch nog maar een update. Mediatraining was erg leuk. Best veel geleerd en daarna moeten oefenen in onze eigen taal, dus ik oefende met Devo Jan. Al snel hadden we het over andere Novo-dingen dan media zaken, maar het gesprek was wel weer leerzaam. Na het oefenen vroeg ze of iemand wilde beginnen met een gesprek met haar, met alles wat we hadden geleerd. Niemand durfde en iedereen keek de kat uit de boom, dus al vrij snel wees ze Nigel aan, omdat hij de enige was die nog stond. Toen Nigel klaar was, was de volgende aan de beurt. Ik greep mijn kans en zei dat ik wel wilde. Team Novo Nordisk (TNN) staat namelijk naast hard fietsen ook voor proberen anderen te inspireren en je verhaal vertellen. Dus dat was wat ik deed. Ze was super enthousiast en zei dat je echt kon zien dat ik het leuk vond om te praten en mijn Engels erg goed was (dachten ze dat nou op school ook maar…).

Techniektraining was ook weer grappig om te doen, veel crashes, maar ik ben vandaag overeind gebleven. Morgen dus de wedstrijdtraining van 2 loops, dus ruim 80 kilometer. Daarna een A1C test, wat voor je bloedglucose is en als dat erop zit een bingo waarbij we nog meer TNN spullen kunnen winnen. In de avond geen training, klinkt dus als een relaxte dag. Goede nacht iedereen!

Meteen mijn mediatraining in praktijk brengen door met thuis te skypen.
Ook nog even skypen met thuis!

Lees ook: Woensdag 10 juli

Maandag 8 juli – Lactaat-test

Vervolg op: Zondag 7 juli

Klein kind voelen

Hoi allemaal, vandaag maar is een paar kortere updates sturen voor jullie leesplezier. Vanochtend moest Przemek al vroeg zijn bed uit (7:00uur), hij probeerde heel stil te zijn zodat ik door kon slapen. Niet geheel gelukt, maar ik ben vrij snel nog even 30 min in slaap gevallen. Om 9:30uur vond ik het wel tijd om te gaan ontbijten. Ik was als laatste van de hele groep en je mag hier niet alleen het hotel uit. Gelukkig kwam ik een hulpbegeleider tegen en die heeft me naar het restaurant gebracht, gewacht tot ik klaar was met eten en weer naar het hotel gebracht. Ik voelde me best een klein kind, maar ach alles voor de veiligheid. Daarna weer even terug in bed en gekeken naar tennis, want wielrennen is niet te ontvangen. Nu nog even de laatste voorbereidingen treffen voordat we de lactaat-test gaan doen. Ik doe hem tegelijk met Théo, de sterkste renner die hier. Ik denk dat ik het maar als een compliment beschouw dat ze mij ernaast hebben gezet. Ikzelf denk dat 40 minuten wel te doen moet zijn vandaag, maar we zullen zien.

Resultaten lactaat-test

De waardes van de lactaat-test. Bij 4,5 moest ik stoppen, maar ben er wel tevreden over.
Lactaatwaardes tijdens de test

De lactaat-test zit erop, moest stoppen op 4.5 lactaatwaarde. Het begin van de test ging niet heel soepel, omdat ze vergeten waren de weerstand op de kickr te zetten. 10 minuten een warming-up gehad met een cadans van 110 waarin ik toch al wat lactaat opbouwde. Toen we het ontdekte teruggegaan naar 130 Watt in plaats van door naar 160, de stap dus opnieuw gedaan en vrolijk verder. Het prikken in mijn oor was wel grappig, het bleef maar bloeden en mijn oor is nu heel raar. De gegevens van de test zal ik voor de echte kenners ook even delen. Vanavond nog bikehandling games en verder rust. Ik merk wel dat het typen in het Nederlands steeds lastiger wordt, omdat ik hier alles in het Engels doe. Mijn Engels is nog steeds niet perfect, maar iedereen begrijpt me en andersom (alhoewel, 2 Britten zijn toch echt niet te verstaan). Verder niks bijzonders, just daily routine. Bye.

Techniek training

Hi guys. Net klaar met de techniek training. Fietstikkertje met een rennende tikker, basketbal, kat- en muisspelletjes en een estafette. Hierbij moest je elkaar duwen én een bal in je handen hebben om door te geven. Ik had net de bal toegegooid gekregen toen John begon te duwen. Geen handen aan het stuur, een hobbel in het gras en een lullige valpartij was het gevolg. Gelukkig hebben we alle drie niks, John, ik en de fiets. Bij het laatste begon het opeens te regenen en niet zo’n klein beetje ook! Gelukkig konden we schuilen. Toen het weer droog was, terug naar het hotel gereden. Morgen een training van 4 uur en andere spelletjes. 7:00uur naar het ontbijt, dus dat word heel vroeg opstaan. Momenteel helemaal geen zin in, want hoeveel je hier ook rust, je blijft moe door de vele prikkels. Vanaf morgen begint het eigenlijk pas echt qua training (zeggen ze). Ik maak me nog geen zorgen, wetende dat mijn waardes goed zijn en ik tot de sterkere renners behoor. Hoop op een paar leuke oefeningen morgen, iets met de auto lijkt me wel leuk of toch liever intervallen op de heuvels. Naja, misschien een leuke droom. Dat is wel een dingetje hier, dromen zijn veel intenser dan thuis, je maakt ze bewuster mee en onthoud ze ook beter. Nu is het weer bedtijd, spreek jullie morgen allemaal wel weer!

Lees ook: Dinsdag 9 juli

Zondag 7 juli – Training 2

Vervolg op: Zaterdag 6 juli

In gesprek

Op zondag 7 juli zit training 2 er hier weer op. Geen heftige dag vandaag. Vanochtend na het ontbijt ben ik eerst een tijdje met Thomas in gesprek geweest. Hij is de leider van het junioren team. We hebben gepraat over hoe het is om prof te zijn en wat voor wedstrijden ze reden etc, een beetje interesse tonen kan namelijk nooit kwaad. Daarna snel omkleden en trainen. Bij het verzamelen zocht ik Gleb weer even op. Hij zei: “Jij bent erg sterk, dus ik denk dat jij wel 2 ronden aan kan. Maar als jij je niet goed voelt, of er is iets waardoor je twijfelt kies dan maar voor 1. Dat is geen enkel probleem”. Met die woorden besloot ik dus gewoon de 2 rondjes te doen. Het rijden er naar toe ging weer vrij gemakkelijk. Eenmaal aangekomen gingen we technische oefeningen doen.

De 1e ronde

In de 1e ronde gingen we oefenen op de ploegentijdrit (TTT) in onze BG captain groups. Wat inhoud dat we in groepjes reden gebaseerd op wie onze BG captain is, de devo-rider die onze suikerwaardes (BloodGlucose) bijhoudt. Een makkelijke training en ik ging zeker niet voluit, gelukkig maar want training 2 was ook een TTT-oefening, maar dan op basis van de uitslag van gister. Ik moest dus met de allersnelste mee, die allemaal met een 11 rijden. Dan heb ik het over de versnelling, ik rijd op een 14 wat betekent dat ik mijn trappers veel vaker moet ronddraaien voor hetzelfde tempo!

Vooral in afdalingen, met boven de 60km/h, was dit erg vervelend omdat ik als enige moest bij trappen. Hierdoor kon ik niet echt herstellen. Toch kon ik er bijblijven zonder voluit te gaan, maar het was erg lastig om het tempo op kop stabiel te houden. De rest trapte namelijk hetzelfde cadans en ik moest sneller trappen wat toch afwijkende waardes gaf. Jammer, maar het was niet anders en de groep begreep het.

De 2e ronde

In de tweede ronde gingen we eerst oefenen op de dubbele waaier. Dat betekent dat je permanent blijft wisselen met wie er op kop rijden door als een molentje met elkaar rond te draaien. Als Nederlander oefenen we bijna niet anders, dus voor mij was dit een erg makkelijke oefening. Als laatst mochten we achter de auto rijden en dan op een gegeven moment weg sprinten naar een van de devo’s. Ook dat was goed te doen. Een goede training 2 dus achter de rug.

Lunch

Lunch: wrap met tomaat, sla en zout. Dat laatste om te voorkomen dat je uitdroogt. Op de dag van training 2 waren de eerste uitdrogingsverschijnselen al bij sommigen te zien namelijk.
Wrap met tomaat, sla en zout

Ook net terug van de lunch, eten is hier niet heel bijzonder. Eerst pasta met iets wat ze pesto noemen en daarna wraps met sla, tomaat en zout. Zout is hier namelijk erg belangrijk om niet uit te drogen. Gedurende de training van ongeveer 3uur heb ik ook al 8 bidons met drinken op, want je zweet hier echt ongelofelijk veel. Bij sommige mensen zijn al de eerste vormen van uitdroging te herkennen en dat na dag 2! Veel blijven drinken dus en zorgen dat je voldoende zout binnen krijgt.

Chinees

Selfie met Dong
Selfie met Dong

Verder net ook nog wat Chinees geleerd van Dong. Hij spreekt geen Engels dus we moeten eigenlijk alles met hem translaten. Niemand sprak met hem, dus Pzremek, Kristian en ik gingen een kijken of er communicatie mogelijk was. Erg grappig om wat Chinees te proberen, hij heeft ook wat dingen in het Tsjechs, Pools en Nederlands. Erg leuk voor groepsvorming!

Meeting na training 2

Tot slot nog het volgende aan het einde van dag 3/training 2. Na de vorige updates is er zonder dat ik het verwachte toch heel veel gebeurd. De meeting over de test vanmorgen begon heel verrassend. Gleb kwam naar me toe en vroeg of hij mij en mijn tijdrit mocht gebruiken als voorbeeld voor de groep. Ik probeerde zo cool mogelijk te zeggen dat dat uiteraard geen probleem was, maar van binnen was ik toch best wel trots.

Toen hij zijn verhaal begon, pakte het echter anders uit dan verwacht. Hij zei dat ik het super goed had gedaan en dat ik een erg sterke renner ben, maar dat wanneer we de test donderdag opnieuw zouden doen, ik sowieso niet meer in de top 3 zal staan. Het is namelijk meer dan alleen kracht. Ook technische vaardigheden, rust en alleen laten zien wat je kan op de momenten dat het moet is nodig om een goede wielrenner te zijn. Vandaag tijdens deze techniek training merkte ik echter dat het in vergelijking met de rest wel goed zat met de techniek, ik rust zoveel als mogelijk en doe geen domme dingen met mijn energie. Dus ik vond het vreemde woorden van Gleb.

Morgen weer een dag

De test morgen bestaat voor sommigen uit een conconi-test, wat een kortere maar zwaardere test is en voor anderen uit een lactaat test. Bij beide begin je op 100Watt, maar bij de conconi komt er elke minuut 30 Watt bij en ga je door tot je niet meer kan. Bij de lactaat test komt er pas 30 Watt bij na 5 minuten en is de test klaar wanneer je lactaat boven de 4.1 komt. Ik sta ingedeeld bij de lactaat-test. Na de speech ging ik naar Gleb toe, omdat er een fout stond in het schema met de tijden. Voor mij stond een Franse renner al met Gleb te praten. Hij wilde wat meer info over de lactaat test. Gleb vertelde hem dat dat alleen voor de oudere renners was, omdat je daar dan meer informatie uit kon halen. Bij jonge renners gaat dat makkelijker bij een conconi-test.

Toen Sasha zijn vragen had gesteld, begon ik met de vraag waarom ik de lactaat-test mocht doen. Hierop was zijn antwoord dat mijn tijd in de tijdrit hem erg had verbaasd en dat hij daarom de lactaat-test wilde doen. Dat is dus zeker een goed teken! Na de meeting ging ik met 2 flesjes water terug naar mijn kamer, waar Przemek niet veel later ook weer aankwam. Ondertussen kan ik zeggen dat we echt vrienden zijn geworden, we hebben geweldige gesprekken, laten elkaar foto’s zien van meisjes, praten over problemen die we hebben gehad en er is geen schaamte meer, kortom echte vriendschap dus.

Uitslapen

De planning voor morgen is voor mij dus erg fijn. De lactaat-test is pas in de middag, dus ik begin pas om 13:00uur. Daarvoor moet ik uiteraard wel al opgewarmd zijn en zorgen dat alles geregeld is, dus 12:00uur zal ik beginnen met het regelen van alles. Dat betekent dus iets meer uitslapen dan normaal, omdat ik pas om 10:00uur hoef te ontbijten en lunchen doe ik pas na de test.

In de avond gaan we nog wat spelletjes doen op de fiets, zodat ze nog beter onze techniek kunnen beoordelen. De test zal dus zwaar zijn, maar verder is het weer een ontspannen dagje. Verder is er niet veel veranderd, behalve dat ik onwijs veel moet plassen. Echt een groot nadeel aan veel drinken, soms moet ik wel 3 keer in 20 minuten naar de wc! Maar ach, alles om goed gehydrateerd te blijven, want met uitdroging zijn we veel verder van huis. Nu is het weer bedtijd, want morgen begint het kamp pas echt. Hopen op goede benen, zodat ik Gleb opnieuw kan verbazen!

Lees ook: Maandag 8 juli

Zaterdag 6 juli – Vlammen op mijn fiets

Het vervolg op: Vrijdag 5 juli

Tijdrit

Goedemorgen allemaal, de dag gaat bijna beginnen. Vannacht ben ik toch wakker gemaakt, tot groot verdriet van mij en m’n roomie. Onnodig want ik zat met mijn bloedglucose ‘gewoon’ op 6,5. Toch heb ik verder wel heel lekker geslapen. De nacht leek wel 20 uur te duren. De vermoeidheid is nog niet helemaal weg, maar ik voel me prima. Zo meteen maar even omkleden en naar het ontbijt. Daarna vlammen op mijn fiets in verband met de tijdrit. Gelukkig blijft het zeer waarschijnlijk droog tot een uur of 5pm, en hebben wij geen last van de regen. De benen voelen nu nog niet geweldig, wat uiteraard niet gek is na zo’n lange dag als gister, maar met een goede warming up zal ik ze vast wat soepeler krijgen. Volgende update zal na de tijdrit komen.

Nou, de eerste training is achter de rug! 11 mile naar een kerk, vandaar een rondje van 15 mile maken, waarvan de laatste 3 mile een tijdrit was. Toen we wegreden merkte ik dat mijn fiets toch niet tiptop in orde was, nadat ik hem zelf in elkaar heb lopen sleutelen. In mijn achterwiel zat een soort hobbel. Zeker op hoge snelheid voelt het soms wat vreemd, toch jammer aangezien er hier best veel heuvels en dus afdalingen zijn. Daarnaast liepen de remmen iets aan, dus die heb ik tijdens het fietsen zelf goed gezet. Aan dat achterwiel kon ik niks doen, gedachten ervan af halen dan maar.

Vol in de achtervolging

Ik mocht als 6e starten. Er zat steeds 30sec tussen iedere start. Ik had erg veel zin in de tijdrit die direct begon met een goede afdaling. Alleen rechtdoor en dan direct omhoog. Vanuit de start dus flink vaart maken, zodat je met een goede snelheid omhoog kan. Vlammen op mijn fiets dus! Dat lukte, Wahoo zeg >70km/h naar beneden, maar of dit klopt? (Wie deze rit op Strava bekijkt ziet max. snelheid 78,5km/h).

Daarna was het een glooiend parcours. Dat is niet echt mijn ding, maar het zijn geen bergen en op heuvels kan ik dus nog wel mijn kracht kwijt. Al vrij snel haalde ik de eerste persoon in. Niet gek, die bleek er 11 minuten over te doen. Opvallend genoeg was de persoon daarvoor ook al erg dichtbij. Vol in de achtervolging dus, want 5km is niet zo ver. Ook die persoon ingehaald. Goh, de volgende rijder voor mij ziet er niet heel snel uit. Full gasss dat laatste stuk en die zelfs ook nog gepakt! 3 man op 5 kilometer, ik was niet ontevreden.

Naar de klote

Het is hier wel heel warm, wat vooral komt door de hoge luchtvochtigheid (>80%). Dus voor mijn gevoel had ik er niet alles uitgehaald, maar als Nederlander zouden ze dat wel begrijpen toch?! Na de tijdrit moesten we zelf nog even 2 kilometer doorfietsen naar de kerk. Ik was toch wel redelijk naar de klote en heel veel snelheid zat er dus niet meer op. Toen ik daar als 3e aankwam, zag ik dat de 2 andere ook klaagde over de hitte, fijn! Toch niet de enige. Vanaf dat moment was het wachten op de begeleiders, die de tijden zouden opnoemen. YES: 7:21!

Ik wist dat ik 41.2 had gereden, maar ik had geen idee of het snel was, al had ik echt mijn best gedaan om te vlammen op mijn fiets. De man die de tijden voorlas, Gleb, komt uit het Oostblok. Het klonk alsof hij chagrijnig was. Ik had de eerdere tijden niet gehoord, omdat ik in gesprek was met Thomas en Jan. Thomas is een Belgische begeleider van het juniorenteam en Jan rijd in het development team. Gleb zei mijn tijd en vroeg “Who is Tom?!” Dus ik reageerde “I am.” En hij ging door met alle andere tijden. 8 minuten nog iets, 11, 7:53 etc etc etc. Uiteindelijk kwamen er een paar jongens wat dichterbij 7:24, 7:31. Maar pas bij de renners die al in het devo-team zitten (5) waren er 2 sneller!

Kick start

Derde tijd dus op de eerste dag en dat als één van de jongste deelnemers! Het vlammen op mijn fiets is dus goed gelukt. Een goed begin is het halve werk, dus ik ben erg blij met deze start. Zo meteen heb ik een uur lang gesprek over mijn medicijnen, dat word dus leuk. Ik ben namelijk de enige die geen medicijnen heeft. Vanavond krijgen we nog een meeting over diabetes and excercise management. En dan om 22:00uur is het weer bedtijd. Morgen schijnt ook nog een rustige dag te worden, maar het definitieve programma krijg ik vanavond pas. Maandag een ramp-up waarbij we beginnen op 100watt en het elke minuut met 50W wordt verhoogt, benieuwd dus wat dat gaat worden. Verder programma weet ik niet, maar ik ben wel blij met deze kick-start!

Uitslag van de 5km tijdrit waarbij ik 3e overall ben geworden. Het vlammen op mijn fiets is deze eerste dag dus goed gelukt!

Meeting

Hi all, de dag zit er hier ook op. Net een meeting gehad over hoe we om moeten gaan met onze diabetes. Best interessant, want deze mensen kwamen met veel meer info dan mijn begeleiders bij Diabeter. Zo ga ik straks voor het slapen eerst wat mini koekjes met pindakaas eten, dat zou moeten voorkomen dat ik een dip krijg vannacht.

Morgen zullen we 60 of 80 kilometer trainen. Ligt eraan of je de grote lus 1 of 2 keer doet. Wat ik ga doen weet ik nog niet. Uiteraard wil ik weer vlammen op mijn fiets en er 2 doen en laten zien hoe goed ik ben, maar de trainers zeiden dat er nog genoeg momenten aankwamen en dat het raadzaam was voor de jongere renners, of degene die het vandaag wat moeilijker hadden, om 1 loop te doen. Zoals jullie kunnen zien in het schema ben ik één van de jongste, dus ik ben naar Gleb gegaan en vroeg hem wat ik moet doen.

Mody2

Hij gaat zich even over mij inlezen en komt morgenochtend met het antwoord. Ik ben dus benieuwd wat hij zal zeggen. Verder geen spannend programma voor mij morgen, gelukkig maar want ik ben nog steeds heel moe. Het gesprek over mijn medicatie duurde gelukkig geen uur, ik heb heel MODY2 uitgelegd en verteld over mijn inspanningsastma, met 20 minuten was ik weer terug op mijn kamer. Nu ga ik nog even rekken en strekken en daarna slapen, want rust is en blijft net zo belangrijk als trainen. Haha, dit bevalt mij wel, trainen en in bed liggen en een beetje tv kijken, mensen updates sturen en wat spelletjes spelen en praten met mijn Poolse kamergenoot. De volgende update zal morgen na de training komen, want eerder verwacht ik geen speciale dingen. Slaap lekker allemaal.

Het programma voor morgen met weinig spannends op de planning
Programma voor morgen

Lees ook: Zondag 7 juli

Vrijdag 5 juli – Wachten

Tot ziens, het lange wachten is voorbij en komende dagen ben ik in Amerika om daar te vlammen op mijn fiets

Ontblote bil

Goedemorgen iedereen, de eerste stress zit er al op. Zit alles wel op de juiste plek? Ben ik wel op tijd? Wat nou als er toch opeens problemen zijn en ik niet mee kan? Maar gelukkig is alles uiteindelijk goed bevonden en nu wachten op de lange reis. Het was nog best wel wat gedoe, want mijn Dexcom (bloedglucosemeter) werd gevonden bij de bodyscan. Omdat het normaal gesproken in je buik zit, wilde de security toch even voelen. Dan denk je: ‘nou dat is misschien wel vreemd, zo’n man die aan je bil zit”. Nou t kan nog veel gekker! Afwijkende afmetingen (ik heb immers het allernieuwste model) en dus wilde hij het graag even zien! Stond ik daar om 6:30uur met een ontblote bil op het vliegveld.

Verder is alles prima gegaan, ik zit nu bij de gate te wachten tot die open gaat. Zo meteen mezelf maar afsluiten door mijn oortjes in te doen en muziek te luisteren, beetje slapen in het vliegtuig en daarna nog meer wachten. Als ik namelijk geland ben in Atlanta (12:09uur Amerikaanse tijd, 18:09uur NL), duurt het tot 15:45uur voordat ik word opgepikt door Team Novo. Mijn geduld wordt dus al aardig op de proef gesteld, maar wetende dat de reis nu echt gaat beginnen komt dat vast wel goed. Nog eventjes en dan ben ik weg en ga ik vlammen op mijn fiets in Amerika.

Aangekomen

Hoi hoi, daar zijn we weer! Vlucht is achter de rug. Verliep vrij soepel. In het begin geslapen en om het uur wakker geschreeuwd door irritante kleine kinderen (later werd het iedere 20 minuten). Vliegtuigvoedsel was goed te doen, maar volgens mij willen ze dat elke persoon 2 stoelen moet gaan reserveren. Pffff, zo lang goed letten op je voeding en dan in het vliegtuig moeten kiezen uit pizza of croissant. Gelukkig had ik mijn broodjes ei mee en kregen we als ontbijt ook een omelet. Ik sta nu in de mega rij om mijn ESTA goed te laten keuren en daarna is het mijn fiets en koffer ophalen en dan nog meer wachten op mijn pick-up.

Gelukkig voldoende muziek en podcasts gedownload, dus ik zal me vast wel vermaken. Benieuwd hoe alle mensen zullen zijn zo meteen. Ik kan straks alvast met ongeveer 10 andere kennismaken, want er staat ook nog een busreis van minstens 1,5uur op mij te wachten. Maar ik klaag niet, want sommige van jullie hebben vandaag nog toetsen moeten maken. Dan heb ik het toch een stuk beter.

Deze kledingset kreeg ik bij aankomst in het hotel van Team Novo Nordisk. Kan niet wachten tot ik het daadwerkelijk mag dragen.
Kledingset van Team Novo Nordisk

Slapen

Voor mij is het nu zo goed als bedtijd. 22:08uur en dus bij jullie nog eens 6 uur later. Dat betekent dat ik afgezien van mijn slaapjes in het vliegtuig al 24 uur wakker ben. Best vermoeiend dus voor een eerste dag, ondanks dat het bijna alleen maar wachten was. De pick-up was te laat, wat volgens de jongens die hier vaker zijn geweest niet verassend was. Na 6h wachten op het vliegveld in Atlanta was ik dus blij dat ik kon vertrekken.

De reis bleek langer dan gedacht, 2.5 uur. Pffff in een auto zitten en niet slapen terwijl je wel heel moe bent (als je slaapt vererger je de jetlag) is best wel heel moeilijk! Toen we hier aankwamen was het voor mij een grote chaos, we kwamen het hotel binnen en werden ontvangen door development renners (devo) en staff. Ik heb direct allemaal Team Novo Nordisk spullen gekregen en daarna gingen sommigen aan hun fiets sleutelen, maar ik besloot samen met een paar anderen eerst te gaan eten. Na het eten dus wel zelf mijn fiets in elkaar gezet, wat nog best wel een gedoe was. Nu lig ik op mijn kamer, die ik deel samen met een Poolse renner uit het devo-team. Een aardige jongen, maar Pools Engels is soms moeilijk te verstaan.

Een voordeel van mijn MODY is dat ik niet gecontroleerd hoef te worden om 2:00uur vannacht, de rest zal allemaal wakker gemaakt worden. Nu is het tijd om te slapen, want morgen mag ik direct aan de bak met een van mijn favoriete onderdelen, de tijdrit! Ondanks dat hij voor mij veel te kort is, slechts 5 km, gaan we er alles aan doen om de training zo goed mogelijk te doen (techniek of snelheid weet ik nog niet). Verder hebben ze het rustig gehouden morgen, gelukkig maar! Jullie liggen vast allemaal al te slapen, en nu is het voor mij ook echt tijd om naar dromenland te vertrekken. Ik ben echt heel moe, dus denk dat ik wel lekker zal slapen in mijn 2 persoonsbed.

Lees ook: Zaterdag 6 juli