Hart van Oosterhout

Onderweg in 'Hart van Oosterhout', maar helaas loopt het wederom niet bij mij

Op zondag 29 augustus reed ik de wielerkoers ‘Hart van Oosterhout’. Ik wilde graag revanche voor mijn slechte koers in Naaldwijk. Maar eerlijk gezegd was ik eigenlijk niet volledig hersteld van die koers. Ik heb heel lang spierpijn gehad en voelde me niet fit. In de ochtend had ik dan zelf ook wel veel twijfels, maar eenmaal in de auto onderweg naar de koers veranderde dat. Ik had vertrouwen in mezelf, ik zou revanche nemen op Naaldwijk en een super sterke koers rijden, net zoals in Wateringen!

Ruim op tijd

Voor de start van wielerronde Hart van Oosterhout aan het inrijden op de rollerbank

We waren er ruim op tijd, waardoor ik goed het rondje kon verkennen. Een leuk rondje is het Hart van Oosterhout, maar met heel veel hobbels. Ik probeerde er alles aan te doen om van voren te starten, maar dit keer was er wel weer een soort loting. Ik startte dus op de tweede rij, in plaats van de eerste. Maar de tweede rij is nog steeds goed van voren, dus nog geen man overboord. Het startschot viel, maar ik kwam niet in mijn pedaal. Ik zat ergens in het midden van de groep, maar door het vele versnellen na de bochten verloor ik nog meer posities. Er zat niks op, ik ben verre van de explosiefste in het peloton, maar vandaag kwam ik wederom weer niet vooruit. Ik werd dus wederom redelijk snel gelost, echter kwam ik dit keer wel in een groepje. Helaas kwamen we niet meer terug bij het peloton.

De wedstrijd is voorbij

Een leegloper tijdens de wedstrijd Hart van Oosterhout, uitrijden was helaas onmogelijk

Na 6 rondes wist ik eigenlijk al dat de wedstrijd voorbij was. We bleven wel samen werken, maar toen het peloton voorbij kwam reed ik lek, een leegloper. Langzaam liep de lucht weg uit mijn achterwiel. Ik hoopte de wedstrijd toch nog uit te kunnen rijden, maar met nog 8 rondes te gaan was het klaar. Ik had nog recht op een rondevergoeding, maar doordat ik al gelost en gedubbeld was had dat weinig zin. Dan zou er veel stress zijn met het wisselen van een wiel, om vervolgens drie rondes later uit koers gehaald te worden. Ik meldde me dus af bij de jury en mijn wedstrijd zat erop.

Het lichaam is op

Eigenlijk kan ik maar één conclusie trekken: het lichaam is moe, leeg, op. Morgen ga ik langs de huisarts voor een kleine blessure en het laten checken van mijn lichaam. Daarna zal ik samen met mijn trainer overleggen hoe het rest van het seizoen eruit zal zien. Hoe lang deze dip gaat duren weet ik niet, maar ik zal sterker dan ooit terugkomen.

Criterium van Naaldwijk

Vandaag stond het criterium van Naaldwijk op het programma. Van tevoren was ik zeer gemotiveerd. Vandaag was het voor mijn de eerste wedstrijd die ik met de amateurs (waaronder Erik Dekker) zou rijden en met veel zelfvertrouwen ging ik erin. Ik ging er op de fiets naar toe. Naaldwijk en Bleiswijk liggen namelijk maar 30km uit elkaar. Doordat ik een paar dingen vergat moest ik terug naar huis, maar gelukkig ken ik mezelf en had ik daarvoor wat tijd ingecalculeerd. 

Gelost uit het peloton in het criterium van Naaldwijk, omdat mijn lichaam niet wil.
Gelost uit het peloton

Ik startte op de derde rij, maar doordat mensen voor mij niet aan het opletten waren, ging ik alsnog als één van de laatste de eerste bocht door. Ik wist wel wat plekjes goed te maken, maar na 2 rondes was de tank bij mij al leeg. Ik moest eraf. Na een ronde of 10 ging het echt niet meer en besloot ik af te stappen. Een moeilijke beslissing, want ik wilde door, maar het lichaam gaf duidelijk aan dat het niet meer wilde. Wat er aan de hand was weet ik niet en daar zal ik waarschijnlijk ook niet achter komen. Ontzettend balen en heel erg teleurstellend, maar nu is de knop weer om en zondag ga ik revanche nemen in Oosterhout!

Tijdrit training

Tijdens wedstrijd in Honselersdijk op de tijdritfiets
Bijna klaar voor de wedstrijd cq tijdrit training

Vandaag, 25 augustus, stond er voor mij een tijdrit training op het programma in de vorm van een wedstrijd. Het was geen KNWU-wedstrijd, maar werd georganiseerd door Wielervereniging Westland Wil Vooruit. Twee jaar geleden was ik hier ook, samen met papa en oom Rob, die ook beide keren reed. De grootste reden dat ik vandaag wilde starten, was omdat ik op de tijdritfiets van Rob mocht fietsen om te kijken of dit iets is voor het NCK. NCK staat voor Nederlands Club Kampioenschap, een ploegentijdrit dus. Waarvoor ik inmiddels ben geselecteerd.

Start

Na een goede warming up kon ik bijna gelijk starten. 15 kilometer voor de boeg, dus direct hard van start. De eerste ronde reed ik de bochten véél te langzaam, omdat ik niet wist wat ik met een tijdritfiets kon. Ik ging de bochten met 36km/u door, terwijl dit de andere 2 rondes rond de 43km/u zat. Ook heb ik veel getest met het schakelen, de fiets beter leren kennen dus. Deze tijdrit training was toch ter voorbereiding op het NCK en ik telde ook niet mee in de uitslag. Dit komt omdat ik qua leeftijd nog geen A- of B-renner ben, maar een junior.

95 Procent

Onderweg in de tijdrit wedstrijd, maar voor mij is het een tijdrit training
Onderweg in de tijdrit

Ik heb dus niet 100% alles gegeven, maar 95% zeker wel. Ik had ook geen speciaal doel van tevoren, omdat ik de tegenstanders niet kende en ik ook niet wist hoe de fiets zou bevallen. Uiteindelijk kwam ik na 20:41,32 over de streep, wat gemiddeld 44.952 km/u was. Een tijd waar ik heel tevreden over ben, want vandaag hoopte ik 43,5km/u te rijden. Toch baalde ik wel een beetje dat het net geen 45 was. Ik had gister namelijk thuis in een grappende bui geroepen dat 45km/u gemiddeld wel heel mooi zou zijn.

UItslag van tijdrit wedstrijd bij wv Westland Wil Vooruit
De uitslag van deze tijdrit bij Wielervereniging Westland Wil Vooruit

Na afloop gaf Rob aan dat ik de fiets ook wel mee naar huis mocht nemen om verder te testen. Dat vind ik erg fijn. Ik zal dus de laatste puntjes op de i zetten richting het NCK, om daar te kunnen vlammen. Nu is het tijd om uit te rusten, want dinsdag is het alweer koers in Naaldwijk en zondag staat Oosterhout op het programma.

Profronde Westland

Gisteren reed ik voor het 1e in 6 maanden weer een echte wedstrijd: Profronde Westland. In verband met het Talent ID Camp van Team Novo Nordisk wilde ik de afgelopen periode geen risico’s nemen, waardoor ik vooral heb gefocust op de trainingen. Om de snelheid niet te verliezen reed ik wedstrijdjes op Zwift en sommige avondkoersen bij RWC Ahoy. Dit zijn trainingskoersen waarbij weinig risico’s genomen worden.

Volop in koers tijdens profronde Westland
Vol in focus tijdens Profronde Westland

Uitrijden

Voor mezelf had ik voor deze wedstrijd eigenlijk weinig doelen van tevoren gesteld. Uitrijden was belangrijk, omdat me dat vorig jaar, door een loszittend zadel, niet gelukt was. Verder stonden er 30 junioren op de lijst, dus top 20 zou prima zijn. Het idee was om samen met vriend en ploeggenoot Gerald naar Wateringen toe te fietsen, maar het weer dacht daar anders over. Papa en ik haalde Gerald daarom bij de club op met de auto en met zijn drieën gingen we naar Wateringen.

Onderweg merkte ik toch wel dat ik behoorlijk gespannen was. Ik wilde laten zien aan de concurrenten dat ik het had verdiend om naar Amerika te mogen. Het laten zien aan de ouders langs de kant die me hadden gevolgd, maar vooral ook aan mijzelf. Dit was het moment om aan mezelf te laten zien dat ik het ook in Nederland kan, dat ik ook hier bij de beste behoor. Na een uitgestelde start, omdat iemand (kuch kuch … Gerald! ….. kuch kuch) nummer 13 op zijn kop had opgespeld, konden we beginnen.

Tempo maken in de koers

De koers

Direct in de eerste bocht was er een valpartij naast mij. Gelukkig had ik er geen last van, dus ik zat mooi bij het peloton. Omdat ik geen verwachtingen had, wilde ik vooral wat premies pakken. Ik zag wel hoe lang ik erbij kon blijven, ik zou in ieder geval wat premies mee naar huis nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Op één sprint na heb ik elke premieronde meegedaan voor de prijzen. Ook heb ik veel aangevallen in de koers. Het tempo lag de hele koers behoorlijk hoog en daardoor vergat ik voldoende te drinken. Zeker door het veel zweten, was 1 bidon in anderhalf uur niet genoeg. Met nog 4 rondes te gaan kreeg ik kramp. Ik besloot even mijn eigen tempo te rijden en snel wat te drinken, hierdoor kon ik wel door maar veel zat er niet meer op.

Verkeerd gegokt

Met bijna alle premie sprints meegedaan, dat loont de moeite!
Alle prijzen van de premie sprints

Toen de gevaarlijke mannen aangingen, gokte ik erop dat het peloton het gat dicht zou rijden. Daarna wilde ik het nog 1 keer proberen. Helaas werden de gevaarlijke mannen niet terug gepakt en gokte ik dus verkeerd. Door de opkomende kramp was ik ook niet meer in staat om de tegenaanval in te zetten. Een sprint met een uitgedund peloton dus. Meer dan een 10e plek zat er echt niet in. Toch wel heel tevreden over de vorm en hoe ik heb gekoerst. Deze wedstrijd geeft ondanks het eindresultaat wel heel veel vertrouwen voor de wedstrijden die nog komen.

Districtskampioenschap tijdrijden

Tijdrit in de avond bij de roeibaan van Zevenhuizen
Totale focus vlak voor de start van mijn tijdrit
In volle concentratie voor de start

Afgelopen woensdag was het tijd voor het districtskampioenschap tijdrijden. Eindelijk weer een wedstrijd dus. Het was een thuiswedstrijd voor mij, aangezien het plaats vond op de Roeibaan in Zevenhuizen. Een prachtig parcour, maar daar had ik deze keer geen oog voor. Opvallend genoeg had ik weinig zenuwen. Ik had de deelnemerslijst gezien en wist dat er weinig te halen viel voor mij. Mijn tijdrit zo goed mogelijk voorbereiden en hopen op top 20 was dan ook het enige wat ik kon doen. Aangezien er altijd heel veel wind staat op de roeibaan had ik het aanbod van mijn oom afgeslagen. Ik had zijn tijdritfiets mogen lenen voor training en het rijden van de districtskampioenschap tijdrijden. Met een dicht achterwiel zou je veel te snel de sloot in waaien. Ik reed dus op mijn eigen fiets met een opzetstuurtje. Precies vandaag was het natuurlijk een dag waarop het amper waaide. Toch de verkeerde keuze gemaakt dus!

De rit

Foto Willy Visscher

Desondanks zat ik helemaal in mijn focus en voerde ik mijn warming-up goed uit. Met nog 3 minuten te gaan kwam ik aan bij de start. Fiets ging gemakkelijk door de materiaalcontrole. Nog even een minuutje blijven fietsen en dan snel het startpodium op. Van tevoren had ik een goed plan gemaakt hoe ik de tijdrit wilde indelen. Een vlakke tijdrit rijden was mijn doel en dan in ronde 2 met wind mee even ietsjes herstellen. Ik startte redelijk snel, maar kwam al rap terug bij mijn plan. Alles uit de kast halen was mijn doel en het voelde goed om mezelf weer eens flink te testen. Ik was ruim 2,5 week ziek geweest voor het districtskampioenschap tijdrijden waardoor ik niet kon trainen.

Na de finish

Alles gegeven

Toen ik over de streep kwam had ik geen idee hoe ik had gereden. Met een gemiddelde van 42.3 op mijn Wahoo-kilometerteller, was ik ook niet tevreden. Ik kwam terug bij de ploegleiderswagen waar ik even ging uitfietsen. Daarna naar papa toe die een foto van de uitslag had gemaakt. 15e, met een gemiddelde van ruim 43km/h. Toch niet slecht dus! Ik ben blij dat ik mezelf weer heb kunnen testen. Ben tevreden met waar ik sta. Ik heb alles uit mijn tijdrit gehaald en kan met een goed gevoel verder in mijn voorbereiding op Amerika!

Omloop van Borsele

Zondag 28 april mocht ik starten in de EPZ Omloop van Borsele. Mijn eerste UCI wedstrijd ooit! De opstelling bestond uit een districtsteam. Er waren 5 jongens geselecteerd uit heel Zuid-Holland en ik zat erbij!

Voorbereiding

Ter voorbereiding kwamen we als ploeg vrijdag al bij elkaar

Op vrijdag waren we al bijeen gekomen ter voorbereiding voor de Omloop van Borsele. Om elkaar te leren kennen en een rondje te fietsen. Het was een leuke groep met gezellige jongens. We moesten zelf het parcours goed verkennen zodat we wisten waar we van voren moesten zitten. Dit had ik dus gedaan, hierdoor wist ik dat ik na drie kilometer goed voorin moest zitten. Het was dus hopen op een goede loting, iets wat voor mij nog niet eerder goed heeft uitgepakt. Maar eens moet de eerste keer zijn, toch?! Met die gedachten en vol goede moed ging ik de wedstrijd in. Wel merkte ik dat ik extreem nerveus was en een klein beetje schrik in de benen had. Ik had de nacht ervoor namelijk gedroomd dat ik mijn knie ging breken tijdens de wedstrijd. Hierdoor zou ik dan ook niet naar het Talent ID Camp in Amerika kunnen. Dromen zijn bedrog, maar toch……..

De loting

Achteraan geloot, dus het papier was al bijna vol toen ik mocht inschrijven
Het papier was al bijna vol toen ik mocht inschrijven

Bij de loting bleek ik alweer pech te hebben, ik stond weer helemaal achteraan. Ik moest dus proberen zo snel mogelijk naar voren te komen. Na een minuut stilte voor Robbert de Greef en wat uitstel, door veel valpartijen bij de koers van de junioren-dames, gingen we van start in de Omloop van Borsele. Helaas lukte het me niet om van voren te komen, ik kon wel iets opschuiven maar het was niet voldoende. Na 3 kilometer was er een valpartij in het midden van de groep. Precies in de bocht waarvoor ik mezelf had gewaarschuwd. Hierdoor kwam ik bijna stil te staan achterin het peloton. Het werd opnieuw versnellen, gaten dichtrijden en op de smalle weggetjes naar voren proberen te komen.

Achteraan geloot helaas
Achteraan geloot helaas
Ik hoef maar zo'n 130 man in te halen straks
Ik hoef maar zo’n 130 man in te halen straks

Jammer genoeg bleek dit moeilijker dan gezegd. Ik kwam maar niet naar voren én door een gat voor mij, moest ik lossen. Het is vrij frustrerend wanneer je een gat ziet vallen, niet vermoeid bent, maar het gat niet kan dichten. Dit kwam vooral omdat we schuin tegenwind hadden en we al boven de 50km/u reden. Met een cadans van 116 op het zwaarst is het moeilijk nog een gat dicht te rijden. Dit lukte me ook niet, ik kwam gewoon kracht en snelheid tekort op dat moment. Ik baalde enorm, want ik voelde me goed in de groep en had niet het idee dat we heel hard reden.

Een UCI wedstrijd is dan toch wel anders

Toen ik eraf lag kwamen alle auto’s mij passeren. Dit was voor mij de eerste keer dat het een enorme karavaan was. Om eerlijk te zijn was dit best spannend. Een UCI wedstrijd is dan toch wel anders dan andere klassiekers. Auto’s die voorbij razen op een kleine afstand en met een toeter aangeven dat ze eraan komen. Vervolgens staan ze weer stil, omdat er een renner lek heeft of zo en dan mag je als renner auto’s gaan ontwijken. Hierbij nam ik niet teveel risico’s, vooral doordat ik merkte dat mijn Amerikaanse droom heel erg in mijn hoofd zaten. Onwijs vervelend natuurlijk, want met angst kan je net zo goed niet starten. Dit is dan ook een punt van aandacht komende tijd, want er staan nog genoeg wedstrijden op de planning.

Het feest is voorbij

Het feest is voorbij na 30 kilometer, ik werd uit koers gehaald door de bezemwagen. Met een gemiddelde van 43,2km/u uit koers gehaald worden was voor mij een nieuwe ervaring. Niet eens super vermoeid zijn was echter nog vreemder. Het was een slechte wedstrijd en ik kan ook niks anders dan mezelf hiervoor de schuld geven. Ik weet dat hier heel veel meer in had gezeten, uitrijden had zeker mogelijk geweest. Ook weet ik precies waar ik wél in een gaatje had kunnen en moeten duiken. Zelfs zonder dat het catastrofale gevolgen zou hebben. Er zijn dus zeker nog veel verbeterpunten, want uitrijden had eigenlijk geen probleem mogen zijn. Het tempo was goed te volgen in de groep en er werd niet extreem nerveus gekoerst. Ik heb wel veel geleerd en ben een UCI ervaring rijker. Ik weet waaraan ik moet gaan werken, zodat de volgende wedstrijden beter gaan dan deze.

Toerversie Amstel Gold Race

Toerversie Amstel Gold Race

Een dag voor Mathieu was het mijn beurt, de toerversie van de Amstel Gold Race. Ik had mij opgegeven voor de 150 kilometer, omdat mijn vader en de groep waarin ik zat dat ook deden. We hadden er een heel weekend van gemaakt en verbleven in een mooie b&b in Groot Haasdal. Vrijdag arriveren, eten met de familie en twee zeer gezellige vrienden van mijn vader. Bij terugkomst was het eigenlijk direct bedtijd voor mij. Het was pas 21:15, maar ik wilde de volgende ochtend graag vroeg starten, zodat ik de grote groepen voor zou blijven en mijn eigen tempo kon rijden. Ik had een leuke uitdaging gevonden, namelijk het verslaan van het snelste tijdschema, dus om 7:00 starten en voor 11:45 finishen.

Voorbereiding

Ik had een wekker om 4:30 laten afgaan, zodat mijn eten goed zou kunnen zakken voor de start van de Amstel Gold Race. Ik had een mega ontbijt voor mezelf, zelf meegenomen spullen, zodat de b&b eigenaresse niet zo vroeg op hoefde. Pannenkoeken, krentenbollen en pasta gingen naar binnen. Daarna aankleden, bidons vullen, voedsel voor onderweg pakken, muziek aan en gaan. Op naar de start. Doordat ik zo vroeg wilde starten was het nog behoorlijk fris buiten. Het zou heel mooi weer worden, dus had ik me daar op gekleed, maar om 6:30 ‘s ochtends, temperatuur 10 graden, is een korte broek toch echt niet mijn ding! Om 6:50 arriveerde ik bij de start, waar ik, omdat ik niet wilde vals spelen, besloot te wachten tot het echt 7:00 was. De minuten tikten weg. Ik had al meerdere groepen zien starten, dus ik kon mooi van groepje naar groepje springen en ik zou een richtpunt hebben op de eerste beklimmingen.

Starten

in de afdaling - Amstel Gold
In de afdaling – Amstel Gold 2019

Yes, 7:00, tijd om te gaan. De start was vlak en ik besloot direct een mooi tempo te gaan rijden, hard maar ruim onder mijn omslagpunt. Ik haalde mensen in, groette iedereen vrolijk, en reed blij verder tijdens mijn eerste Amstel Gold Race. De eerste klim was vrij eenvoudig, ik kwam er makkelijk overheen en had zin in de afdaling. Jammer genoeg kon ik niet voluit, omdat er een groepje de weg blokkeerde. Bij het passeren sprongen er direct wat mensen in mijn wiel. Ik zag deze rit als een soort wedstrijd en vond dat deze mensen niet in mijn wiel mochten fietsen. Op het vlakke wilde ik ze er al affietsen, maar dat lukte niet. Over de kop rijden wilde ik ook niet, dus ik besloot te doen alsof ze er niet waren. Vlak voor de Bemelerberg haalde één van de renners mij in, maar wat hij daarmee wilde weet ik niet. Hij was zeker geen geweldige klimmer en ik reed de hele groep er gemakkelijk vanaf. Ik kon dus verder in mijn eigen tempo, zonder plakkers in mijn wiel.

Het zwaarste

In de beklimming – Amstel Gold 2019

Ik reed vrolijk door en haalde zo nu en dan wat mensen in. Na zo’n 45 minuten kwam ik bij een T-splitsing maar ik zag niet waar ik naartoe moest. Ik reed een stukje terug, om te kijken of ik misschien een bordje had gemist. Een paar andere personen gaven aan dat we ergens naar rechts moesten, maar waar wisten ze niet. Ik besloot dus maar terug te gaan naar de T-splitsing, daar gingen de meeste mensen namelijk naar toe. Daar rechtsaf en dat klopte, dus vervolgde ik mijn weg. Alles verliep prima, ik reed mijn eigen tempo, haalde mensen in en genoot van het landschap. Ik kwam steeds minder mensen tegen en achteraf had ik na anderhalf uur iedereen ingehaald. Er was dus nog een flink stuk te gaan, en ik had geen speerpunten meer om naartoe te fietsen. Mentaal voor velen misschien iets moeilijker, maar mij maakte het eigenlijk weinig uit. Het enige wat jammer was, was dat nog niet alle klaar-overs op hun post stonden. Ik werkte lekker alle heuveltjes één voor één af. De Kruisberg, redelijk aan het eind van het parcours, was het zwaarst. Ik kende deze heuvel nog niet en was ook redelijk verrast dat hij zo lang en steil was. Veel tijd om te herstellen was er echter niet, want de Eyserbosweg volgde erg snel. Deze combinatie was behoorlijk zwaar, maar gelukkig was het daarna weer een stukje vlak. Ik kwam weer op een weg waar de kortere-afstand-rijders ook fietste, redelijk vervelend want hierdoor moest ik me soms inhouden.

Duim op, omdat het zo lekker gaat - Amstel Gold 2019

Sneller dan het snelste tijdschema

Gelukkig was het nog relatief rustig en was ik snel weer alleen. De Keutenberg stond op het menu. De vrijwilligers waren nog bezig met het plaatsen van de dranghekken en ook de supporters waren verrast met mijn doorkomst, een goed teken dus. Vanaf dat moment was het nog een kilometer of twintig tot de streep. Ik had al bijna twee uur niemand meer gezien en wist dus dat ik “eerste” was. Toen ik om keek schrok ik echter van een paar andere renners die ook de Keutenberg op reden. Het zal toch niet waar zijn! Zo lang op kop en dan nog ingehaald worden in de laatste kilometers. Ik bleef dus mijn goede tempo volhouden, ondanks dat de andere wielrenners op de top een andere kant op gingen. Tenslotte reed ik de Cauberg op, ook hier reden, misschien is kruipen een betere benaming, diverse andere renners naar boven. Ik ging nog eens op de trappers staan en sprintte vervolgens nog naar de finish. Ik finishte na 4uur34minuten30seconde. Ruim 10 minuten onder het snelste schema van de Amstel Gold Race, ondanks het kleine stukje zoeken naar de pijl! Ik had een gemiddelde snelheid van 30.6, maar mijn Garmin had ik stil gezet met het zoeken. Deze gaf dan ook 31.2 aan, jammer dus dat ik dat stukje terug reed, maar ik ben blij dat ik mijn doel had gehaald.

Trots dat ik mijn uitdaging heb volbracht, sneller dan het snelste tijdschema! – Amstel Gold 2019

En door!

Nadat ik wat zonnebrand had opgesmeerd en mijn bidons had gevuld ging ik nog op zoek naar mijn vader en zijn vrienden. Ik wilde hen namelijk nog helpen, maar ik heb ze niet kunnen vinden. Ik besloot toch maar om snel terug te gaan naar onze b&b, om daar in een lekker bad te duiken. Maar ook dit feestje werd verstoord. Een paar kilometer voor het huis reed ik nog lek, maar uiteindelijk was het dan toch tijd voor mijn bad. Ook papa kwam over de streep, al was dat wel 4uur later. Zondag stond in het teken van het kijken en wat was het toch een race! Het was een super mooi weekend, met heerlijk weer!

Weekend met dubbele gevoelens

Het weekend van 6 en 7 april is er voor mij eentje met dubbele gevoelens. Op zaterdag 6 april stond mijn eerste wedstrijd op het programma, namelijk de klassieker Noordwest Overijssel. Ik was hier redelijk zenuwachtig voor, maar had er vooral veel zin in. We hadden een hele leuke ploeg met goede vrienden Gerald, Gabriël en Marten. Toen we met zijn alle waren gearriveerd, moesten de wielen ingeleverd worden. Dit ging nog bijna fout! De fietsen hadden op het dak gestaan en de voorwielen waren eruit gehaald. Toen ploegleider Guido de reservewielen wilde inleveren nam hij per ongeluk de voorwielen van mij en Gabriël mee. Gelukkig kwamen we er op tijd achter en ging alles goed. Wel waren we hierdoor aan de late kant. We hadden dus ook weinig tijd om in te fietsen, laat staan de start en finish te verkennen.

Loting

Bij de loting hadden we heel veel pech, Gabriël kende een goede loting, maar Marten, Gerald en ik moesten achteraan starten. Aangezien het peloton erg groot was (ruim 150 renners) was het zaak om zo snel mogelijk naar voor te komen. Gerald en ik schoven in de neutralisatie al heel mooi op en toen de koers vrijgegeven werd hadden we zeker al een man of 40 ingehaald! Helaas was er vrij snel een valpartij en ja hoor, ik lag bovenop. Gelukkig had ik niks, op wat last van mijn rug en lies na. De koers werd vanwege de grote van de val geneutraliseerd, waardoor ik de aansluiting met het peloton weer vond. Ik stond helaas wel weer redelijk ver van achteren, dus ik kon weer beginnen aan mijn inhaalslag. Na ongeveer 12 kilometer kwamen we bij een rotonde. Ik ging hier samen met enkele anderen linksom en leek wat posities te gaan winnen. Helaas hadden we de auto’s aan de andere kant van de rotonde aan de linkerkant niet gezien en was de rotonde links ook niet afgesloten. We moesten dus via het gras terug de andere weg op. Ik was net terug in de groep toen iemand voor mij ook terug sprong. Hierbij ontstond weer een val waar ik bij betrokken was, maar gelukkig nog steeds geen schade (wel is mijn Garmin beschadigd geraakt door beide valpartijen).

Inhaalrace

Vanaf dat moment begon ik aan een inhaalrace samen met Gerald en Arjan. We reden behoorlijk hard door, maar helaas kwamen we niet veel dichter bij de tweede groep. Uiteindelijk werd ons door de organisatie geadviseerd te wachten op de groep die een paar seconden achter ons reed. Dit deden we en meteen probeerde we er weer snelheid in te krijgen. Na nog geen minuut kwam de bezemwagen voorbij en vertelde ons dat het geen zin had en we beter konden stoppen en omdraaien. Helaas was ik dus al na 18 kilometer uit koers :-(. Ik baalde natuurlijk ontzettend dat ik zo vroeg uit koers was, maar ik heb er samen met andere renners die uit koers waren toch maar het beste van gemaakt. De tijd die we hebben gewacht op de koers was erg lang, maar ik heb wel onwijs veel gelachen. Na de koers zijn we weer naar huis gegaan.

Examen

Eenmaal thuis was het douchen en klaar maken om te gaan slapen, want op zondag had ik mijn KNWU trainer2 examen. In aanloop naar dit examen heb ik redelijk veel gedoe gehad. Dat haalde bij mij enigszins het plezier weg om het examen te doen. Echter was dit ook een goede motivatie om in één keer te slagen. Ik had 15 kinderen, terwijl er eigenlijk maar 10 nodig waren. Het was super fijn dat zoveel waren om mij te helpen! Ik had in de winter een waaiertraining ingeleverd bij de examinator. Toen ik echter bij de wedstrijd had gekeken van de jeugd, merkte ik dat vooral de bochten niet lekker liepen. Ik mocht mijn training aanpassen en dus werd het een bochtentechniek training. Ik was zelf erg tevreden over de examentraining. In dit reflectiegesprek gaf de examinator ook aan erg tevreden te zijn met mijn training en dat hij een positief verslag zou schrijven. Dit betekent dat ik geslaagd ben! Het was dus een weekend met dubbele gevoelens, maar hé vanaf dit moment ben ik dus officieel een KNWU wielertrainer 🙂

Bekijk de vlog

Eén van mijn jeugdrenners, Quino, heeft een erg leuke vlog gemaakt over mijn examen, bekijk het hier!

Als1Team Challenge

Op zondag 31 mei 2019 reed ik een deel van de Als1Team Challenge. Dit is een initiatief van wielrenner Bas Tietema. Hij fietst in 7 dagen alle eredivisie-stadions af, ruim 1500 kilometer, om aandacht te vragen voor het Fonds Gehandicaptensport. Bas wil zich inzetten voor dit goede doel, omdat zijn zusje Iris het Syndroom van Down heeft en hij heeft gezien wat sport voor haar betekent. Met zijn fietstocht wil hij sporten voor iedereen met een handicap mogelijk maken! Ik had besloten de gehele etappe, van de 1e dag, van Zwolle naar Groningen mee te fietsen. Wat volgens de route zo’n 196 kilometer zou zijn.

Zusje Iris knipt het lint door, de officiële start van de Als1Team Challenge

Het was vroeg opstaan die dag, want ik ging om 7.43uur vanuit Rotterdam met de trein naar Zwolle. Het nachtje was extra kort vanwege het ingaan van de zomertijd. Ondanks dat had ik er toch nog steeds zin in. Bij het PEC-stadion in Zwolle hadden zich naast Bas ook nog zo’n 30 andere mensen verzameld. Ook zij gingen vandaag (een deel van) de route meefietsen om, net als ik, Bas te supporten.

De 1e tussenstop

1e stop bij het Abe Lenstra Stadion in Heerenveen

De hele dag hadden we tegenwind, maar het mocht de pret niet drukken. Bij het Abe Lenstra-stadion in Heerenveen hadden we de 1e tussenstop met een verzorgde lunch. Hier sloot een goede vriend (Jelle Bokma) bij ons aan. Ik heb onwijs gelachen, het was gezellig en een heerlijke route om te fietsen. Met z’n allen zijn we doorgereden naar Leeuwarden. Daar namen Jelle en ik weer afscheid van elkaar. Jelle ging terug naar Workum en ik ging door naar Groningen. Het laatste stuk was ook nog goed te doen, ondanks de tegenwind voelde ik me sterk. Ik heb de hele tocht redelijk veel kopwerk gedaan. Maar heb vooral heel veel lol gemaakt met alle mensen die mee hebben gereden, met uiteindelijk 201km op de teller. Het is een onwijs mooi initiatief en het geeft een goed gevoel om hier een steentje aan bij te mogen dragen!

De finish bij het Euroborg in Groningen, het was een topdag!

Terwijl Bas in een hotelkamer te Groningen zijn benen de nodige rust gaf voor de overige 1300km, zat ik in de trein van Groningen naar Rotterdam, om vervolgens het laastse stukje naar huis te fietsen. Om 22.15uur stond er nog een heerlijk bord pasta voor mij klaar en na een warme douche, heb ik ook moe maar voldaan mijn benen de welverdiende rust gegeven!

NK Strandrace

Tom bikkelt door op zijn strandbike tijdens het NK2019 na een valpartij
In volle concentratie voor de wedstrijd

Zondag 24 februari was het dan zover. Mijn laatste strandrace en tevens het NK strandrace! We waren vroeg aanwezig, waardoor ik het parcours goed heb kunnen verkennen. Het strand lag er prachtig bij, hard zand en erg breed. Ik had weinig verwachtingen. Gewoon mijn eigen ding doen en zolang je maar volledig gesloopt van de fiets komt na 54 kilometer is het goed. Het ging echter niet zoals verwacht.

Ik had een relatief goede start en kon het peloton met alle favorieten daarin bijhouden. Het was een chaos in het peloton, overal probeerde mensen een andere lijn te rijden met grote uitwijkingen tot gevolg. Uiteindelijk ging het fout, 2 rijen voor me tikte iemand het wiel van zijn voorganger aan en hij viel. Ik kon er helaas niet meer om heen en viel ook. Gelukkig had ik weinig schade, maar de aansluiting met het peloton was weg. Ik baalde ontzettend en was ook redelijk gefrustreerd. Zat ik er eindelijk een keer goed bij…… maar ach je doet er niks aan. In het begin kon ik op die frustratie ook goed doortrappen, ik had een aardig tempo en wilde er nog het beste van maken.

Halverwege

Na de eerste ronde begon ik te merken dat het kracht geven toch wel wat last aan mijn knie veroorzaakte, waar ik net op was gevallen. Ik ging wat rustiger rijden, maar doordat ik al op meerdere plekken flink nat was door al het water kreeg ik het koud. Ik wil uiteraard niets forceren zo vroeg in het seizoen en heb al helemaal geen zin om nog een keer ziek te worden. Daarnaast heb ik dinsdag een inspanningstest waarbij ik goed wil presteren. Dit alles heeft me doen besluiten om na anderhalve ronde het NK strandrace te verlaten. Iets waar ik flink van baal. Opgeven is natuurlijk nooit leuk en op een kampioenschap is het nog net iets pijnlijker, maar ik denk dat het de beste beslissing was op dat moment.